Bloemen zijn belangrijk

In de 44 jaar dat ik naar de koers ga (bijna onafgebroken elke weekend) heb ik al wat gezien. Maar soms kom je (gelukkig) toch nog nieuwe dingen tegen. Zoals op Hemelvaartdag na afloop van de wedstrijd in Tienen. De overwinning was er voor de Brit Adam Lewis, rijdend voor het Truiense United team van ploegleider Johan Remels. Voor Lewis was het zijn eerste overwinning.


Zelf ben ik destijds ook 17 jaar wielrenner geweest en ik weet dus dat die eerste bloemen na die eerste overwinning van onschatbare waarde zijn. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Het was in Grace Hollogne en in die tijd was men in Wallonië blijkbaar al wat op zijn tijd vooruit. Ze gaven daar toen al ‘echte’ bloemen. Bij ons in Limburg (of in de andere Vlaamse provincies) kregen we na een zege een ‘palm’. Je weet wel… zoiets van plastic dat je bij een begrafenisondernemer kan kopen. Maar we waren er wel verzot op. Mijn ouders hingen die zelfs tegen de muur in de living (of wat daar vroeger voor moest doorgaan). En toen het er te veel werden, deelden we die aan supporters uit en kregen daarvoor een flinke zakcent. Jawel… je leest het goed… ik heb destijds wel enkele koersen gewonnen. En omdat mijn tweelingsbroer dat ook deed, verhuisden er nogal wat ‘palmen’ naar de doktersstraat in Zonhoven.
Maar… terug naar het begin en dus terug naar die eerste zege in Grace Hollogne. Na afloop kreeg ik dus een boeketje echte bloemen. Tof voor ons moeder. Maar om die eerste zege te vereeuwigen is mijn vader nadien toch eentje van plastiek gaan laten maken met daaraan een groot lint met daarop ‘Overwinning in Grace Hollogne’. Eigenlijk had er moeten opstaan ‘Victoire à Grace Hollogne’. Maar het Frans van mijn vader was zo goed als mijn Chinees vandaag.
Bloemen zijn dus voor een winnaar belangrijk. Ook voor Adam Lewis. Zelfs al was het een ‘levendig’ boeketje. Het zou in ieder geval een mooi gebaar geweest zijn indien hij het aan Ingrid, zijn opvangmama hier in België, had kunnen schenken.
Maar niks van… in plaats van bloemetjes kreeg hij van de organisatie een klein trofeetje, net niet uit de kauwgomballenbak met daarop… (jawel) derde plaats in Tienen.
Had de organisatie dan geen bloemtuil voorzien? Toch wel. En wie kreeg die dan? Sven Noels die als derde was gefinisht. Een vergissing? Misschien wel, maar mogelijk ook niet. Toeval of niet… de voorzitter van het team van Sven Noels was die dag 50 geworden. Sven Noels was er als de kippen bij om de tuil (die eigenlijk de winnaar zou moeten toekomen) aan de vrouw van de voorzitter te geven. We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat dit doorgestoken kaart was. Winnaar Adam Lewis en zeker zijn ‘Belgische mama’ Ingrid, konden er niet om lachen.
“Dan zullen wij hem maar een boeketje kopen”, lachte de teammanager Albert Derwael een beetje groentjes. Eentje met een lintje ‘overwinning in Tienen’? Of misschien voor Lewis ‘Victory in Tienen’? Tenzij het Engels van Albert Derwael zo goed is als het Frans van mijn vader zaliger. Maar dat geloof ik niet. 

Share