Bucketlist afvinken stopt bij Parijs-Roubaix

De wielerwereld staat sinds zondagavond stil. De nog maar 23-jarige Michael Goolaerts is niet meer. Tijdens zijn droomwedstrijd Parijs-Roubaix kwam hij ten val en overleed enkele uren later in het ziekenhuis aan de gevolgen daarvan. Was het hartfalen er voor de val of omgekeerd? Wat doet het er eigenlijk toe? Michael is niet meer en dat is niet te vatten. Zeker niet voor zijn familie en vrienden. Maar ook niet voor wielerminnend België en de rest van de wereld. Zo’n goedlachse, altijd vriendelijke en beloftevolle jongen die uit het leven wordt weggerukt is gewoon oneerlijk. Uiteraard is dit niet het eerst voorval. Uiteraard zijn nog heel wat andere jongeren hem voorgegaan. Sportievelingen of niet… het blijft telkens weer een niet te vatten gebeuren waar niemand vat op heeft. Doch als dit zoals zondag gebeurt op een moment dat massa’s mensen voor de buis zitten, dit dan ook nog eens uitvoerig in beeld wordt gebracht, wordt de kennissen- en vriendenkring van betrokkenen plots zoveel groter en idem dito het meeleven.
Meeleven dat voor de ouders, familie en vrienden in eerste instantie de pijn een beetje verzacht. Maar al snel zal die gedeelde smart wegvallen en worden zij alleen nog met de harde onbegrijpelijke realiteit geconfronteerd. Waarom? Waarom? Waarom?
Bij het volgen van Parijs-Roubaix, een wedstrijd die naar het schijnt na de Ronde van Frankrijk de drukst bekeken koers is, leek de val van Michael Goolaerts in eerste instantie een fait divers in de marge van het grote gebeuren. De koers over de stenen raasde verder. Weliswaar zonder Goolaerts. Maar wel met Peter Sagan. Al snel werden de rollen omgekeerd en werd de overwinning van Sagan een fait divers. Discussies over of Sagan nu al dan niet een sleper was, of hij zijn voorsprong gekregen had, of zijn tegenstanders dommeriken waren, bleken plots niet meer aan de orde en ook van totaal geen tel meer. Het ging plots en terecht over de strijd die Goolaerts streed. Een strijd op leven en dood. Letterlijk! Een strijd die hij uiteindelijk heeft verloren en dat is pas echt een ramp. Niet het verlies van bijvoorbeeld Van Avermaet of de Quick-steppers of anderen. Dat verlies verdwijnt in het niets.
Topsport is hard en gevaarlijk. Iedereen is daarvan overtuigd. Maar ook al is het overlijden van Goolaerts geen primeur, met zoiets houdt niemand rekening. En het hoort ook niet. Jonge mensen horen niet te sterven. Zij horen hun dromen na te streven. Helaas krijgt Michael daartoe niet meer de kans en dat is ‘doodoneerlijk’.Dromen had hij. En het talent om die waar te maken ook. Michael was al van bij de jeugd een talentvolle wielrenner. Zelfs toen hij nieuweling was, werd hem een toekomst in het wielrennen voorspeld. Prof worden was zijn droom.
Persoonlijk herinner ik me nog zijn zege in Brussel-Zepperen van twee jaar geleden. Een ‘stunt’ die me altijd zal bij blijven. Zelfs indien hij nog onder ons zou zijn. Het was toen -om het met de woorden van Dirk Dewolf te zeggen- echt berenweer. Je min of meer onder temperatuur houden was toen voor de renners al een hele opgave. Koers maken nog zoveel erger. En dat was net wat Michael en zijn ploeg- en trainingsmakker Senne Leysen deden. Op meer dan 50km van de aankomst trokken de twee beloften van het Lotto U23-team in de aanval en fietsten ze het ganse peloton waarvan nadien Nathan Vanhoydonck de spurt voor de derde plaats won voor Jelle Mannaerts, op minuten achterstand. Goolaerts en Leysen spurtten niet echt voor de zege. Goolie ‘mocht’ als eerst over de streep. “Omdat Michael laatstejaars belofte is en het voor hem het seizoen van de waarheid is en ook omdat hij onderweg de betere was van mij”, gaf Leysen toen als verklaring voor die keuze.
Wanneer je in die weersomstandigheden op zo’n manier kan winnen, moet je talent hebben.Dat heeft Goolie (zoals hij door vrienden en collega’s genoemd werd) nadien nog overvloedig bewezen. Bij het tekenen van een profcontract bij Veranda-Willems, waardoor hij meteen ploegmaat werd van Van Aert, ging voor hem een eerste droom in vervulling. Een rol van betekenis spelen in de Ronde van Vlaanderen stond op zijn bucketlist en dat kon hij na vorige week aanvinken. Goolaerts maakte toen deel uit van de vroege vlucht die het eerste deel van de Ronde kleurde. Hij reed toen tot aan de Muur in de schijnwerpers. Aan Parijs-Roubaix mogen deelnemen was een volgende droom die in vervulling ging. Ongetwijfeld stonden er op het wenslijstje van deze jongeman nog heel wat dingen. Het heeft echter niet mogen zijn. De kasseienklassieker is de laatste droom die hij heeft mogen afvinken.

De naam van Michael Goolaerts wordt nu toegevoegd aan het trieste lijstje van jonge Belgische wielrenners die onverwacht overleden, sinds 2000 (in de lijstje komt Gert Claes niet voor omdat hij niet meer zo jong was, maar dit neemt niet weg dat ook zijn plots overlijden niet is vergeten en dat we ook hem nog steeds diep in ons hart blijven gedenken):

Bjorn Vanacker – 20 jaar - (6/11/17)
Matiz Vander Poorter – 15 jaar - (30/4/16)
Daan Myngheer – 22 jaar - (28/3/16)
Antoine Demoitié – 25 jaar - (27/3/16)
Igor Decraene – 18 jaar - (30/8/14)
Kristof Goddaert – 27 jaar - (18/2/14)
Rob Goris – 30 jaar - (5/7/12)
Wout Weylandt – 26 jaar - (9/5/11)
Frederik Nolf – 21 jaar - (5/2/09)
Dimitri De Fauw – 28 jaar - (6/11/09)
Tim Pauwels – 22 jaar - (26/9/04)
Stive Vermaut – 28 jaar - (28/06/04)
Johan Sermon – 21 jaar - (12/2/04)
Kenny Vanstreels – 19 jaar - (2/3/03)
Johan Mannaert – 19 jaar - (29/8/02)
Kim Van Bouwel – 21 jaar - (21/4/01)
Glenn Fockaert – 20 jaar - (10/3/01)

Share