Dina Scavone

Dina Scavone Belgisch kampioen bij de juniores

Zondag werd in Anzegem de Lommelse Dina Scavone nationaal kampioen bij de juniores-meisjes. Ze is daarmee de vijfde Limburgse die daarin lukt. Eerder deden Nathalie Bex (2016), Inn Stevens (1998), de mama van Sente Sentjens en echtgenote van Jelle Vanendert, Lydia Vandebosch (1987) en Ingrid Meekers (1979) haar dat voor.
In haar fietscarrière heeft Dina Scavone al wat gewonnen. Maar nationaal kampioen was ze nooit eerder. “Toch wel eens een keertje bij de aspirantjes”, verbetert ze. “Maar dat is uiteraard al lang geleden en het is zeker niet hetzelfde. Bovendien is dit pas mijn tweede kampioenschap bij de nieuwelingen en juniores waaraan ik deelnam. Ik heb er twee gemist. Twee jaar geleden moest ik voor het BK voor nieuwelingen forfait geven omdat ik toen geselecteerd was voor het Europees Jeugd Olympisch Festival in het Hongaarse Györ (EYOS), waar ik trouwens won. Vorig jaar mocht ik niet deelnemen wegens een misverstand. Blijkbaar waren alle juniores -en dus ook ik- verplicht om aan een sessie deel te nemen omtrent dopingpreventie. Ik had dat helemaal over het hoofd gezien, was er zelfs niet van op de hoogte dat het moest. En blijkbaar staat er in het reglement dat wie daaraan niet deelneemt niet kan geselecteerd worden voor het Belgisch kampioenschap.”
Zondag was Dina er wel bij. Maar favoriet was ze zeker niet. “Ook ikzelf had me niet bij de favorieten gezet. Vooreerst was het parcours niet echt op mijn leef geschreven. Elke ronde de achterkant van de Tiegemberg beklimmen zou wel iets voor klimmertjes kunnen zijn, eerder dan voor sprinterstypes zoals ik. Bovendien had ik dit seizoen nog niet echt veel potten gebroken. Een 9de plaats vorige week in Nokere was mijn beste resultaat en een kleine opsteker dat het met de conditie de goede kant op ging. En ook al werd ik eerder met mijn 13de plaats in Gent-Wevelgem de beste Belgische, een echte adelbrief om ermee al favoriet naar een BK te gaan was dat ook niet.”
En toch werd ze zondag kampioen. “Met dank aan de collega’s die het vertikte om voluit te koersen”, stelt ze. “Er werd veel gekeken en geloerd maar weinig gekoerst. En dat speelde in mijn voordeel. Bovendien was de helling die we elke ronde over moesten best doenbaar. Naar gelang de wedstrijd vorderde en het er steeds meer naar uitzag dat niemand zou weggeraken, begon ik er in te geloven. Als het op spurten aankomt, zijn er weinig meisjes sneller dan ik. Ik heb in de slotfase dan ook geprobeerd om alles bij elkaar te houden. Wat me is gelukt. Ook de sprint verliep vlekkeloos. Ik ben bewust als eerste de laatste bocht uitgedraaid waardoor de kans om ingesloten te raken miniem was. Daarna heb ik het juiste moment afgewacht om de sprint aan te vatten. En eens op snelheid bleek niemand me nog te kunnen remonteren. Die overwinning op de EOS twee jaar geleden was mooi, maar deze titel komt zonder twijfel in de buurt. Een gans jaar met die trui mogen rondrijden is prachtig. Hier ga ik voluit van genieten.”

Share