Drie nationale kampioenen

Drie nationale kampioenen

Het afgelopen seizoen was er eentje waarbij er vooral op bestuurlijk vlak heel wat gehakketakt werd waardoor er weinig of niets ter bevordering van de wielersport gebeurde. Gelukkig ging het op sportief vlak een pak beter. Zeker bij de jeugd. Naast tal van knappe prestaties in grote wedstrijden kon onze provincie met Milan Fretin, Joachim Vanreyten en Nathalie Bex maar liefst drie nationale kampioenen lauweren. Bij de eliten z/c reed Timothy Stevens zijn beste seizoen ooit en toonde zich profwaardig. Hopelijk krijgt hij als nog de kans. Ook Jelle Mannaerts verdient dat. De Lommelaar won dit jaar niet, maar reed een zeer regelmatig seizoen waarin hij zich vaak in de grote wedstrijden en profwedstrijden vooraan wist te klasseren. Net als Dennis Coenen trouwens. Al ziet het er voorlopig naar uit dat enkel kampioen Vanreyten voor 2017 een proflicentie kan bemachtigen. Verder was er ook het schitterend debuut van Robbe Ghys bij de beloften. Jasper Philipsen was andermaal Limburgse sterkste junior via een schitterende seizoenstart die door examen en een valpartij, met als gevolg een breuk aan de pols, nadien wat werd afgebroken. Bij de nieuwelingen was er eerstejaars Milan Fretin die veruit de beste Limburger in zijn categorie was en dat ook verzilverde met ondermeer de provinciale en uiteraard de nationale titel. 

Joachim Vanreyten
“Titel deed deuren open gaan”

Die 14de augustus in Stabroek zal voor altijd in het geheugen van Joachim Vanreyten geprint blijven. Toen werd hij nationaal beloftenkampioen. Omdat hij nadien in de meeste wedstrijden als stagiair van Crelan-Vastgoed aantrad in 1.2-wedstrijden, kon hi niet vaak in die prachtige kampioenentrui koersen. “Ik heb inderdaad maar een drietal wedstrijden met die trui gereden. Maar er wel vaak voor en na de wedstrijden mee rondgereden. En ik kan je verzekeren dat dit toch wel een speciaal gevoel geeft. Al kan ik niet meteen zeggen dat die zege in Stabroek de allermooiste van het seizoen was. Die twee anderen mochten er voor mij ook best zijn. Vooral aan die ritzege in de Ronde van Piemont beleefde ik heel veel plezier. Zeker omdat winnen daarvoor al lang geleden was. Het seizoen ervoor was echt niet super en kon ik niet winnen. Als dat dan toch weer lukt, doet dit bijzonder veel deugd. Toen ik dan enkele weken later ook nog in Helchteren die profwedstrijd met een heel sterk deelnemersveld kon winnen, kon het geluk helemaal niet meer op. En uiteraard was dat nationaal kampioenschap ook super en eerlijk… die zege spreekt zeker ook naar de buitenwereld toe tot de verbeelding. Het heeft zeker deuren geopend. Mensen die voordien al een beetje vergeten waren, kenden me opnieuw met als gevolg dat de kans dat ik volgend jaar prof word zeer reëel is. Getekend is er nog niets maar er zijn verregaande gesprekken. Uiteraard niet met een protourploeg. Het wordt allicht een procontinentaal team.”
Bij het nieuwe team van Nick Nuyens, proberen we? “Eigenlijk zijn er een paar mogelijkheden maar inderdaad, dat is één van de mogelijkheden. En mocht het toch nog mislopen, waar ik eigenlijk niet vanuit ga, dan rijd ik mogelijk volgend seizoen bij het continentaal team van Vastgoed, waar ik een fijne en leerrijke stageperiode heb ik kunnen doormaken.”
Omdat die ontwikkelen nog vrij recent zijn en Joachim vooraf op zeker wilde spelen, is hij onlangs aan de studies kiné begonnen. “Jawel, op universitair niveau. Ik besef dat dit mogelijk moeilijk te combineren valt. Maar ik ben er aan begonnen en ga het toch proberen vol te houden, wat er ook uit de bus zal komen.”

Milan Fretin
“Bijzonder fier op die trui”

Omdat hij als aspirant sterk presteerde werd er in het eerste nieuwelingenjaar van Milan Fretin wel wat verwacht. En de Genkenaar heeft niet ontgoocheld. Integendeel. Hij reed een kei van een seizoen.
“Ik heb nooit mijn hoofd op hol laten brengen”, aldus Milan. “Ik zou wel zien wat het seizoen mij bracht en ik wou vooral heel veel leren. Dat laatste is me zeker gelukt en bovendien heb ik ook nog sterk gepresteerd en dat is mooi meegenomen. Vijf overwinningen waaronder het provinciaal en nationaal kampioenschap is veel meer dan ik vooraf had verhoopt.”
Sinds juli rijdt hij in de nationale driekleur. “Daar ben ik bijzonder fier op”, stelt hij. “Al is het niet altijd even gemakkelijk. Zeker niet in de regionale wedstrijden waar het als een rode lap op een stier werkt. Maar dat neem ik er graag bij. Uiteraard had ik graag een wedstrijd gewonnen in die trui. Dat is me niet gelukt al heb ik toch wel een aantal mooie uitslagen behaald in die trui. Zoals ondermeer die tweede plaats in de topcompetitiewedstrijd in Gooik. En om te winnen in die trui heb ik nog tijd tot volgend jaar juli”, lacht Milan.
Volgend seizoen zullen niet meer de sponsors van zijn huidig team Sport en Moedig Genk op dat truitje staan. Hij verlaat zijn huidige club voor het prestigieuze Van Moer cycling team. “Er waren nog andere aanbiedingen”, bekent Milan. “Maar na de voorgesprekken had ik meteen een goed gevoel. Ze rijden een schitterend programma en dat is volgend seizoen voor mij als tweedejaars toch wel belangrijk. Bovendien heb ik ook voor hen gekozen met het oog op mijn overstap naar de juniores.”

Nathalie Bex
Ook pechvogel van het jaar
Tot het BK in Hooglede stak Nathalie Bex met kop en schouders boven de tegenstand uit. Op de BK degradeerde ze haar tegenstanders tot figuranten. Maar nadien ging het mis.
“Dat BK was inderdaad mijn laatste wegwedstrijd bij de dames-jeugd”, aldus de Truiense. “Nadien moest ik omwille van examens even de riem eraf gooien en daarna was er het EK op de piste waar het eigenlijk allemaal is misgegaan. Een valpartij die aanvankelijk helemaal niet erg leek, was het begin van heel wat miserie. Toen ik nadien met de nationale ploeg in Frankrijk een wedstrijd reed met de dames-eliten moest ik met een weerbarstige knie afstappen. Nadien ging het van kwaad naar erger.”
Zo erg zelfs dat ze onlangs voor het EK forfait moest geven en er ook nu in Qatar niet bij is. “Als ik de beelden van Qatar zie, mag ik misschien nog content zijn, dat ik er niet ben. Volgens mij onverantwoord. Al had ik er mogelijk misschien toch goed kunnen presteren. Vlak en wind… dat zijn juist mijn sterke punten. Ik heb vooral mentaal geleden van het feit dat ik van het EK in Frankrijk moest thuis blijven. Zeker toen ik de top tien zag. Bijna allemaal meisjes die ik dit jaar al geklopt heb.”
Hoe is het momenteel trouwens met de knie? Zopas hoorden we nog van haar trainer dat het weer de goede kant uit gaat. “Het gaat inderdaad weer wat beter. Al is er van fietsen momenteel nog geen sprake. Neen, zelfs niet met de stadsfiets. Gelukkig kan ik weer wandelen, want ook dat lukte tot een paar weken geleden niet. Er zijn zelfs dagen geweest dat ik op mijn achterwerk op de grond moest gaan zitten wanneer ik naar de andere kant van mijn kamer wilde. Zo erg is het niet meer. En ik heb momenteel de juiste mensen rondom mij waar ik heel veel vertrouwen in heb. Ik neem nu de tijd om alles goed te laten genezen en hoop er volgend seizoen weer voluit in te kunnen vliegen.”

Share