Een ode aan 'onze' Gert

We schrijven 21 juni 2017. In de vooravond krijgen we van een toeschouwer op de avondwedstrijd in Tienen een berichtje dat Gert Claes zwaar gevallen is. Even later meldt ons een renner dat het er met Gert alles behalve goed uitzag. Dat hij ter plaatse meer dan een uur gereanimeerd werd en toen overgebracht naar het ziekenhuis in Leuven. In de nu toch al 43 jaar dat ik het wielrennen van heel dichtbij volg, werden er al tientallen dergelijke berichten de wereld in gestuurd. Zo goed als altijd liep het goed af. Gelukkig maar. Met Gert was het nu anders. Hij was zwaar geraakt aan de hersenen en werd in coma gehouden. Via via hoorden we dat de dokters aan de familie meteen na het ongeval vertelden dat op een schaal van tien de ernst van de verwondingen tien was. Meer kan niet meer en dat weet je dat het echt wel ernstig is.
Als wielerliefhebber, vriend of goede kennis wil je dat niet geloven. Je hoopt. Je trekt je op aan van alles. Bijvoorbeeld aan een makker bij ons wielertoeristenclubje die drie jaar geleden ook zwaar viel, een hele tijd in coma lag maar nu weer snedig rondfietst. Of aan al die andere onheilspellende berichten die goed zijn afgelopen. Doch als de familie dan nadien via een facebookbericht laat weten dat het niet goed gaat met Gert, dat de hersenstam is geraakt, dat hij mogelijk niet meer uit zichzelf zal wakker worden, besef je… dit komt niet goed. En toch ben ikzelf (ja ik geef het toe en ben er niet beschaamd om) een paar keer naar Scherpenheuvel gefietst om er een dikke kaars te branden voor Gert. Toen men bij mij, nu 3,5 jaar geleden, kanker vaststelde heb ik dat ook gedaan. Het heeft toen geholpen (geloof ik). Maar we weten allemaal dat een kaars branden je steun en kracht geeft. Doch het onmogelijke kan die kaars nooit oplossen. Helaas.
De nacht van vrijdag op zaterdag heeft Gert ons verlaten. Hij heeft vijf weken lang gevochten in de hoop deze laatste zware koers tot een goed einde te brengen. Het heeft niet mogen zijn. En daarmee wordt de Limburgse wielerwereld nu in een diepe rouw gedompeld. Gert was een begrip in het Limburgs wielrennen. Meer dan 35 jaar maakte hij deel uit van het peloton. Tal van generaties hebben met hem gekoerst. Als jongeren hebben ze vaak op hem gevloekt. Maar nadien wisten ze hem stuk voor stuk te waarderen. Vooral zijn werkkracht tijdens de wedstrijden, zijn noeste trainingsarbeid, sloeg telkens opnieuw iedereen met verstomming. Na een dagtaak draaide hij zijn hand er niet voor om, om nog een uurtje of vijf te gaan trainen. “Vanzelf lukt niets”, was zijn motto. Hoe vaak heeft hij gefoeterd op jongeren dat ze er niet genoeg voor deden? Dat ze te lui waren. Uiteraard hoorden die jonge gasten dat niet graag en scholden hem tijdens de koersen uit voor ‘ouwe’. Maar achteraf moesten ze wel toegeven dat ‘die ouwe’ gelijk had.
Ik heb Gert zo’n 40 jaar gekend. Eerst al trainend aan het Koersels kapelleke, hij als jonge snaak en ik als een coureurke van in de 20. Toen al deed hij ons pijn. Nadien als collega wielrenner bij de (toen nog) liefhebbers. En de laatste 28 jaar als wielerjournalist en hij (nog altijd) als actief renner. We hebben tal van babbels gehad. Gert was iemand met een mening waardoor hij nogal eens voor controversen zorgde. Maar vaak bleek hij achteraf gelijk te hebben. Gert was iemand die ook na zijn actieve carrière nog heel wat kon betekenen voor het wielrennen. Het mag helaas niet zijn. En daar zijn we ontzettend droevig om. Het doet ons pijn afscheid van hem te moeten nemen. Al zal onze pijn nog niet 1/1000ste zijn van de pijn die zijn vrouwtje Ilse en zijn kinderen Michel en Sofie de komende weken en dagen moeten doorstaan. Het zijn voor hen vijf heel zware weken geweest. Ze snakken begrijpelijk naar wat rust om wat komt aan te kunnen. Hopelijk krijgen ze die. Wij van onze kant willen hen via deze weg in ieder geval heel veel sterkte toewensen om dit verlies te verwerken.
En aan Gert… waar je ook bent makker… het ga je goed.
(op bijgevoegde foto een beeld van zijn laatste overwinning... een wedstrijd in Helchteren)

Share