Een wielericoon heeft ons verlaten

François Mertens is niet meer. Vrijdag is hij op 72-jarige leeftijd na een felle strijd tegen een slepende ziekte overleden. Het was al een tijd bekend dat het niet zo goed ging met de gezondheid van Cois. Maar hij bleef kranig vechten. Opgeven stond niet in zijn woordenboek. Tijdens zijn strijd zag hij een paar van zijn trouwe vrienden wegvallen als gevolg van diezelfde vreselijke ziekte. Uiteindelijk heeft ook hij zich moeten gewonnen geven. Zijn hele leven heeft Coike tal van tegenstanders bekampt en vaak overwonnen. Maar deze was te sterk.
Wie ook maar een beetje verknocht is met het Limburgse wielrennen en meer in het bijzonder het Limburgse veldrijden, is diep geraakt door dit overlijden van Coiske Mertens. “Onze pa heeft zijn heel leven aan sport gedaan, gezond geleefd, zich altijd optimaal verzorgd en hard gewerkt”, zei zijn zoon Dirk ons enkele dagen geleden nog. “Bouwstenen voor een lang en gezond leven. Maar je ziet dat het niet altijd een garantie is. De dokters hebben hem opgegeven. Het is nu wachten op het einde. Voor wanneer dat zal zijn, kunnen en willen ze niet zeggen.” 10 mei dus. Een donkere dag in het Limburgse wielerwereldje.
François Mertens heeft een rijk gevuld wielerleven gehad dat begon begin jaren ’60 en eigenlijk nooit is gestopt. Eentje met tal van hoogtepunten en trofeeën. Als we de tel niet zijn kwijt geraakt werd hij maar liefst acht keer wereldkampioen veldrijden bij de masters, meermaals Europees kampioen, meerdere keren nationaal veldritkampioen. Zijn Limburgse titels kon hij zelf niet meer tellen. Zijn laatste medaille behaalde hij drie jaar geleden op het BK voor masters in Landskouter. Nadien begon zijn gezondheid hem in wat in de steek te laten en moest hij noodgedwongen vanaf de zijlijn toezien hoe zijn zoon Dirk het deed.
We wensen in de eerste plaats de familie en de vele naaste vrienden van Cois en daarnaast de ganse Limburgse wielergemeenschap veel sterkte bij dit verlies. Een wielericoon (want dat mogen we zeker zeggen) heeft ons verlaten en daar zijn we triestig om.

Share