Jos Mondelaers

Situatie was onhoudbaar geworden

Zaterdagavond wordt in Peer de nieuwe wielerkalender voor het komende jaar officieel opgesteld maar wordt er ook teruggekeken op het afgelopen seizoen. Eentje dat nogal bewogen verliep. Vooral achter de schermen rommelde het constant. Zo hard zelfs dat provinciaal voorzitter Roland Alenis bijna niet anders kon dan zijn ontslag indienen. Dat gebeurde ook waardoor het voorzitterschap eind september werd overgenomen door ondervoorzitter Jos Mondelaers. Eerst ad interim, meer dan waarschijnlijk vanaf volgende week effectief. Zijn kandidatuur moet nog door de Algemene vergadering worden goedgekeurd, maar dat lijkt niet meer dan een formaliteit vermits Mondelaers de enige kandidaat is om de leiding over te nemen.We gingen enkele dagen voor zijn maidenspeech als voorzitter van de Limburgse afdeling Cycling Vlaanderen bij hem op de koffie.

Twee keer was je kandidaat voorzitter maar telkens greep je er nipt naast. Nooit gedacht om definitief de handdoek te gooien?
"Daarvoor ligt de wielersport me te nauw aan het hart. Je hoeft trouwens geen voorzitter te zijn om iets voor die sport te betekenen. Ik heb me daar altijd voor willen inzetten. Als voorzitter van Sport en Steun Leopoldsburg en als bestuurslid van de provinciale afdeling. Toen Jean Bollen enkele jaren geleden aftrad, had ik hem graag opgevolgd als voorzitter van de commissie weg-veld-piste. Eigenlijk liever dan algemeen voorzitter omdat je in die functie dichter bij de renners staat. Maar ik moest het afleggen van Glenn Alenis. Daar heb ik me toen bij neergelegd. Nadien kwam na het ontslag van Jean Brebels de functie van algemeen voorzitter vacant. Andermaal stelde ik mijn kandidatuur. Toen moest ik het nipt afleggen van Roland Alenis (de vader van Glenn nvdr.). Ook daar had ik op zich geen probleem mee. Alleen de manier waarop ik na die verkiezingsvergadering onderuit werd gehaald, is blijven hangen."

Nu word je op bijna 70-jarige leeftijd dan toch voorzitter. Een leeftijd waarop velen aan afbouwen denken. Bovendien ligt bij de wielerbond de leeftijdsgrens voor een bestuursfunctie op 74.
"Dus kan ik nog één termijn van vier jaar voorzitter zijn en proberen om sommige dingen recht te trekken of vanaf de grond op te bouwen. Hopelijk kan ik over vier jaar tevreden terugblikken op mijn geleverde werk en kan ik het overdragen aan een opvolger. Momenteel bleek nog niemand zich daar echt voor geroepen. Maar daar zijn wel jongeren die kwaliteiten hebben en bereid zijn het over vier jaar te willen overnemen. Namen wil ik nu liever nog niet kwijt."

De afgelopen jaren hadden zich in het bestuur duidelijk twee clans gevormd die lijnrecht tegenover elkaar stonden en vaak zelfs niet meer samen door één deur konden. In die omstandigheden was een federatie besturen quasi onmogelijk. Is dat een beetje opgelost nu?
"Eigenlijk begon het al een half uur nadat in 2014 Roland Alenis tot voorzitter werd verkozen. Hij deed toen naar de pers toe uitspraken, die bij sommigen, waaronder ikzelf, hard aankwamen en die daarna altijd zijn blijven hangen en onrechtstreeks zijn blijven meespelen. Je kan dan wel proberen professioneel te zijn, maar vergeet niet dat wij allemaal vrijwilligers zijn en dat bestuursvergaderingen eigenlijk plezante bijeenkomsten moeten zijn waarop uiteraard wordt gewerkt, maar waar er ook eens moeten kunnen gelachen worden. Dat kon niet. Integendeel, het werd steeds maar vijandiger. De kleine en minder kleine ergernissen stapelden zich op en op de duur was het niet meer houdbaar. Zeker niet voor de voorzitter die door zijn manier van werken op nog heel weinig medewerking kon rekenen. Ook niet van de mensen die aanvankelijk aan zijn kant stonden. Hij kon bijna niet anders meer dan ontslag nemen. Aanvankelijk wou hij nog aanblijven tot de algemenen vergadering van januari. Maar de andere bestuursleden zagen dat niet zitten en riepen een bijzonder algemene vergadering samen om zijn ontslag onmiddellijk te bekrachtigen. Wat dan ook is gebeurd."

Ondertussen hebben nog andere mensen hun ontslag aangeboden. Heeft dat rechtstreeks iets te maken met het aftreden van Roland Alenis?
"Volgens mij niet. Het was een publiek geheim dat de penningmeester Lieve Stevens aan de kant van de vorige voorzitter stond en dan worden er al vlug conclusies getrokken. Maar haar aftreden heeft volgens mij niets te maken met het ontslag van Alenis. Lieve heeft een voltijdse job en omdat haar echtgenoot en dochter een eigen kinépraktijk zijn begonnen en zij daarin voor het administratief gedeelte bijspringt, is het te begrijpen dat ze geen tijd meer heeft voor een toch tijdrovende hobby zoals die van penningmeester van de wielerbond. Haar dochter Annelien was onze wegcoach en geeft uiteraard ook de voorkeur aan haar pas opgerichte kinépraktijk. Dan is er ook nog het ontslag van Eddy Mellemans als jeugdvoorzitter. Hij doet dit om medische redenen."

Belangrijke mensen die plots wegvallen. Was dat makkelijk op te vangen?
"De kandidaten staan zeker niet in een rij aan te schuiven. Maar we zijn er wel in gelukt om bekwame opvolgers te vinden. Albert Derwael, gewezen bedrijfsleider, manager van het Profel-United team, gewezen voorzitter van een eerste klasse zaalvoetbalploeg, inrichter van Brussel-Zepperen en de daaraan gekoppelde nevenwedstrijden en dus gepassioneerd door het wielrennen, wordt de nieuwe penningmeester. Daarmee halen we heel wat ervaring en kennis binnen. Als vervanging voor de wegcoach hebben we met Francois Lambrechts iemand die de klappen van de zweep kent en die zijn ervaring zal doorspelen aan een jonge co-coach Dieter Gerards. Als jeugdvoorzitter hebben we met Brecht Toelen ook een gepassioneerd wielerliefhebber die bovendien zelf nog heel jong is, ook communicatief heel vaardig is en daardoor onze persverantwoordelijk wordt. Kortom, ik ben er van overtuigd dat we een heel sterk team hebben." 

Dat zal nodig zijn om het wielrennen weer uit een diep dal te halen. Wat worden de eerste prioriteiten?
"Allereerst moeten we de jeugd opnieuw warm maken voor de wielersport. Het aantal renners moet omhoog. Geen gemakkelijk taak, maar we hebben er toch al over nagedacht. We moeten weer meer naar de scholen om aan fietsinitiatie te doen. Maar we moeten vooral de jongeren de gelegenheid geven om koersjes te kunnen rijden. Dat is wat ze willen. Voetballer word je ook door op school of op het pleintje in de buurt 'matchkes' te spelen. Hoe dit praktisch en wettelijk kan, moeten we uitzoeken. Er waren in het verleden her en der al wat promowedstrijdjes voor niet-aangesloten. Mogelijk moeten we dat verder uitwerken. Daarvoor beschikken we in Limburg over een prachtige infrastructuur. Denk maar aan het Circuit van Zolder, de wielerbaan in Peer, de BMX-parcoursen in Zolder, Peer en Vlijtingen, de MTB-school in Opoeteren, het pas geopende MTB-parcours Hoge Kempen. We moeten daar meer gebruik van maken."

Ook het dalend aantal wedstrijden is een groot probleem. Hoe gaan jullie dat aanpakken?
"Het één is aan het ander gekoppeld. Indien er weinig renners zijn, dalen ook de inrichtingen. Vaak wordt er in een dorp een koers ingericht omdat daar één of enkele renners zijn. Is dat niet het geval, verdwijnt ook vaak die koers. Maar ik ben er me van bewust dat we de inrichters ook beter moeten ondersteunen en in de watten leggen. Meer met hen praten want zo worden misverstanden en ergernissen voorkomen. Ze vaker bij elkaar roepen waardoor ze ideeën kunnen uitwisselen. Mogelijk logistiek ondersteunen. Vooral dan de nieuwe inrichters. Meer renners en meer koersen... dat zijn de grote prioriteiten en daar gaan we zeker onze handen mee vol hebben."

Share