Meeus kampioen

Jordi Meeus zorgt voor kampioenenfeestje

 

Stalen zenuwen moet Jordi Meeus gehad hebben tijdens de finale van het Belgisch kampioenschap voor beloften in Lokeren. Worden de vroege vluchters nog terug gepakt of niet? Dat was de hamvraag tijdens de slotkilometers. Op 700 meter van de meet gebeurde het. Vanaf toen kwam Jordi Meeus helemaal los en spurtte glansrijk naar de nationale beloftentitel.
Het kampioenschap was zijn laatste wedstrijd van dit ‘gebroken’ seizoen en ook zijn laatste koers als belofte voor zijn Nederlands continentaal SEG-team met als ploegleider Dries Hollanders. Dit seizoen kon voor Meeus niet mooier eindigen. “Het allerbeste afscheid dat ik de ploeg kan schenken”, knikt Jordi. “Vorige week vond ik het beetje jammer dat ik hen als afscheid net geen zege in Parijs-Tours had kunnen schenken. Maar dat is dus bij deze goedgemaakt.”
Wellicht heeft Meeus onderweg toch een paar keer terug gedacht aan die Parijs-Tours waar hij op een paar seconden strandde van winnaar Herregodts die toen de ganse koers vooruit reed en op de streep nog een paar seconden overhield. Laat nu net die Herregodts weer mee vooruit zijn in een vlucht van vier met daarbij ook nog de hardrijders Colmans, Dens en Apers. Normaal geef je vier vroege vluchters geen schijn van kans. Maar dit waren geen vier gewone kerels.
“Eigenlijk heb ik op geen enkel moment terug gedacht aan de koers van een week eerder”, verrast Meeus. “Zeker niet omdat er in het peloton de vaart werd ingehouden waardoor de vier nooit echt ver wegliepen. Hun voorsprong bedroeg nooit veel meer dan een minuut. Ik had snel door dat eigenlijk alleen Soenens tevreden was met die vlucht van vier. Lotto had duidelijk niet al te veel vertrouwen in de winstkansen van Apers. EFC nam meteen met ongeveer tien renners het achtervolgingswerk op hun schouders. Ook al kwamen ze niet dichter, toch bleef het tempo erin. Ik hoopte dat wanneer zij ‘uitgereden’ waren de jongens van Lotto zouden overnemen. En zo gebeurde ook. Zelf kon ik als eenling niet veel doen. Het was voor mij enkel een kwestie van afwachten, attent blijven en hopen.”
Het duurde tot op 700 meter van de meet en na een vlucht van meer dan 150 km dat de vier paarden die eigenlijk de haver verdienden werden overvleugeld door het aanstormende peloton.
“Toch heb ik me nooit zenuwachtig gemaakt. Kwam alles terug samen, dan had ik een kans. Gebeurde dat niet dan was het maar zo. Eigenlijk had ik niets te verliezen. Mijn seizoen was sowieso geslaagd. Zo’n kampioenentitel mocht er nog bij maar moest niet. Toen de leiders dan toch gepakt werden was het voor mij enkel zaak om me goed te positioneren. Dat moest ik alleen doen want aan de start had ik met Stan Van Tricht slechts één ploegmaat. Vooraf hadden we afgesproken dat hij niet een lead-out zou doen maar eventueel wel in de finale het tempo hoog zou houden indien er nog een gat moest worden gedicht. En dat deed hij perfect. Deze titel is zeker ook wel voor een groot stuk zijn verdienste.”
Vanaf 1 januari trekt Meeus het shirt van Bora-Hansgrohe aan. “Voor het zover is ga ik wel nog genieten van deze trui. Weliswaar enkel op training. Maar dat ga ik zeker doen. Bovendien is het heel mooi om zo eentje in de kast te hebben liggen. En wie weet wordt hij ooit eens ingekaderd.”

Share