Op het scherp van de snee

De topfavorieten Ryan Cortjens en Michael Bervoets (ziek) waren er in Kerniel. De uitgelezen kans voor Arne Baers en Jorre Debaele om een gooi naar de provinciale titel te doen. En dat hebben ze met glans gedaan. Op het scherp van de snee. Zelden was een PK in het veld zo spannend. Baers kon pas in het zicht van de meet het verschil maken.
Het loodzware parcours schrikte favoriet Arne Baers zeker niet af. Meteen na de start ging hij er keihard vandoor. Jorre Debaele, zijn grootste rivaal voor de titel, was iets minder goed weg. Maar lang duurde het niet of het vechtertje uit Halen had de leider uit Paal bij de lurven. Allebei hebben ze nadien geprobeerd om een kloofje te slaan maar dat lukte niet zodat ze wiel in wiel de slotronde aanvatten.  Pas in de laatste afdaling, niet ver van de meet, speelde Baers alles of niets. Hij knalde de toen aan de leiding rijdende Debaele voorbij. Omdat Baers met schijfremmen reed en Debaele niet, moest laatstgenoemde iets vroeger in de remmen. Daardoor kon Baers een paar meter nemen en dat bleek uiteindelijk te volstaan.
Begrijpelijk vloeiden er na de streep bij ‘verliezer’ Debaele een paar traantjes. Al kon hij het nadien snel allemaal relativeren. “Als je er zo dicht bij bent, wil je natuurlijk winnen”, stelde hij. “Maar al bij al moet ik tevreden zijn. Dit is zonder twijfel mijn beste cross van het seizoen. Door mijn mindere start moet ik een kloofje dichten en dat heeft misschien op het einde het verschil gemaakt. Al hebben die schrijfremmen van Arne allicht wel een beslissende rol gespeeld. Tijdens de wedstrijd waren we volgens mij aan elkaar gewaagd. En dan zijn het de details die over winst en verlies beslissen.”
Ook Baers bekende dat zijn schrijfremmen hem toch wel een beetje geholpen hebben. “Een beetje dan toch”, lacht hij. “Want het zijn vooral de benen die het moeten doen. Bovendien pakte ik het tactisch aan. Na de eerste ronde had ik door dat alleen rijden met die strakke wind en vooral met de stukken weg die ook nog fors bergop liepen, moeilijk was om alleen te rijden. Daarom ging ik in het begin niet voluit en was ik eigenlijk content dat Arne kwam aansluiten. Vanaf toen was het zaak om het hoofd erbij te houden. Onderweg voelde ik dat ik iets sterker was dan Jorre. Maar hij lossen lukte niet. Dus moest ik een ander plannetje bedenken. Die demarrage in de laatste afdaling maakte daar deel van uit. Het plan was om hem de leiding op te dringen om hem dan te verrassen. Dat is gelukt. En mocht Jorre in de daarop volgende beklimming toch nog zijn teruggekeerd, dan wist ik me in de sprint eigenlijk ook wel de snelste. “
Het aantrekken van de provinciale kampioenentrui was voor Arne Baers vertrouwd. “Dit is al mijn zevende titel”, telde hij voor. “Drie bij de aspiranten, twee bij de nieuwelingen, eentje op de weg als nieuweling en dus nu als junior. Het doet me plezier dat ik voortaan weer in de ondertussen voor mij vertrouwde kampioenentrui mag aantreden”, lacht hij.

Share