Podiumbloemen voor opa

Zaterdag zijn er in Zutendaal voor de juniores en eliten de slotwedstrijden van het mabs4.0-euregioklassment. In beide categorieën lijken de eindwinnaar gekend. Bij de juniores wordt dat Melvin Lindelauf van het Tongerse Davoteam. Bij de eliten is er een wereldwonder nodig om Rutger Wouters te onttronen. Strijd voor de dichtste ereplaatsen zal er zeker nog zijn. Zo wil Dries Van Bun er alles aan doen om zijn huidige tweede plaats veilig te stellen.
Mathematisch kan hij nog eindwinnaar worden, maar dan moet hij winnen en mag Lindelauf de wedstrijd niet uitrijden. “Aan dagwinst durf ik wel denken”, aldus Dries. “Maar eindwinnaar worden is niet meer mijn ambitie wegens de te grote puntenkloof.”
Die dagwinst zou anders welgekomen zijn want momenteel staat er nog steeds geen zegestreepje achter zijn naam. “Dat is inderdaad een beetje jammer”, knikt Dries. “Ikzelf had het ook liever anders gehad. Het zou in ieder geval de kers op de taart zijn, want over mijn seizoen mag ik eigenlijk niet klagen. Ik behaalde tal van dichte ereplaatsen en word wellicht tweede in de eindstand van het euregioklassement. Wie weet komt er zaterdag in Zutendaal dan toch die kers. Ik ga daar zeker mijn uiterste best voor doen. Het feit dat voor het klassement mijn achterstand te groot is, kan een voordeel zijn. Zo wordt het geen wedstrijd in de wedstrijd maar zal ik voluit mijn kans kunnen gaan. We zien wel. De conditie bleek de vorige twee weken in ieder geval in orde. Vijf dagen Pukkelpop hebben daar niets aan veranderd. Ik werd toch mooi 5de op het lastige parcours in Vliermaal. En afgelopen zondag in Heerlerheide finishte ik in voorlaatste wedstrijd van de euregio als tweede na Bas van Belle die al vroeg aan de haal ging met Jarno van Esch. Deze laatste moest vooraan de rol lossen. Het was vlug duidelijk dat Van Belle ongrijpbaar was. Dus concentreerde ik me op de tweede plaats want ik wou absoluut podiumbloemen. Dat is me gelukt.”
Ook al had Dries niet gewonnen, toch waren hijzelf en zijn supporters bijzonder emotioneel na de aankomst. En dat was begrijpelijk. Drie dagen eerder was immers de opa van Dries gestorven. “Ik wou zo graag podiumbloemen voor hem en dat is me gelukt”, snikt Dries. “Mee naar de koers gaan was voor opa niet meer mogelijk. Maar hij zat altijd heel ongeduldig te wachten tot ik hem belde om het relaas van de wedstrijd te doen. En dan was hij steeds bijzonder fier op mij. Zelfs als het een keertje niet zo goed was gegaan. Eigenlijk was opa één van mijn beste supporters. Al was het dan vanop afstand.”

Share