Sander Elen

Sander Elen beloont zichzelf

Afgelopen zondag verraste Sander Elen in Achel zijn dertien medevluchters en behaalde zo zijn allereerste overwinning als eliten z/c ooit. Een beloning van inzet en karakter want het jongste half jaar lag de 27-jarige Peltenaar echt wel vaak in de lappenmand.
“Dat mag je wel zeggen”, knikt Sander. “Het begon op het einde van vorig seizoen toen ik tijdens een valpartij met de mountainbike mijn been brak. Het was januari eer ik opnieuw kon trainen. Eens ik weer wat op dreef geraakte, kreeg ik last van een blessure aan beide knieën. Waarschijnlijk had ik het allemaal wat geforceerd omdat ik te snel wilde terugkeren. Enkele weken rust drong zich andermaal op met als gevolg dat we weer een maand verder waren. Dat vond ik toen bijzonder jammer omdat ik van het PK tijdrijden een eerste doel had gemaakt. Wonder boven wonder reed ik op dat PK toch uitstekend en werd ik tweede achter specialist Christophe Sleurs. Daar was ik in die omstandigheden heel tevreden mee. Begin april werd ik dan voor de tweede keer vader. Uiteraard een heugelijke gebeurtenis die toch wel de eerste weken je dagelijks doen en laten wat overhoop haalt waardoor automatisch het wielrennen wat naar de achtergrond verschuift.”

 

Ondertussen draait het weer soepel bij Sander. Vorige week werd hij al vierde in Herselt. “Ik was toen na afloop heel tevreden omdat ik er bovenop ook nog tweede werd in het bergklassement en vooral omdat ik tijdens de wedstrijd een heel goed gevoel had. Het was lang geleden dat ik zo nog eens in de boter had getrapt. En dat was afgelopen zondag in Achel weer het geval. Bovendien was het nog eens mijn weer. Goed warm… daar hou ik van. Maar als je nog nooit een wedstrijd voor eliten z/c hebt gewonnen, denk je onderweg wel eens aan winnen, maar weet je dat die kans klein is. Voor mij is het in de finale altijd een gok van alles of niets. Als ik moet spurten eindig ik immers voorzeker helemaal achteraan. Daarom probeer ik het op het einde vaak wel eens. Dat deed ik zondag ook net voor het ingaan van de laatste ronde. En dit keer werd het alles. Een

Heerlijk gevoel. Akkoord, ik heb in het verleden al wel wat mountainbikewedstrijden gewonnen en ik werd twee jaar geleden ook eens militair kampioen. Maar een wedstrijd van dit niveau winnen is toch nog iets anders. Als je er constant hard voor werkt, doet dit heel veel deugd. Zeker als het zo dicht bij huis gebeurt onder het oog van tal van supporters, vrienden en familie. En ook onder het oog van onze hoofdsponsor Profel uit Ovepelt die aanwezig was.”

Wie maandag, de dag na zijn overwinning, Sander wou spreken moest noodgedwongen wachten tot na 21 uur. Pas toen arriveerde hij weer thuis van een ontspannen trainingstochtje. “Het lot van een werkende mens”, lacht Sander. “Ik ben militair en de mensen denken dan vaak dat je zoals vroeger veel trainingsfaciliteiten krijgt. Die tijd is gepasseerd. Het is ook voor mij voor en na het werk trainen en dan kan het soms heel laat worden. Gelukkig heb ik ontzettend veel steun van mijn vriendin. Achter elke sterke man staat een sterke vrouw hé”, schatert Sander die nu al uitkijkt naar de Ronde van Luik en die van Namen. Twee van zijn hoogtepunten van dit seizoen.

Share