Sint-Truiden

Datum: 
26 mrt 2017
Categorie: 
el / bel
Dln: 
164
Toptien: 
  1. Piotr Havik
  2. Dries Lehaen
  3. Johan Hemroulle
  4. Cedric Beullens
  5. Dries Verstrepen
  6. Michiel Broes
  7. Glenn Debruyne
  8. Matthias Houlmont
  9. alexander Weifenbach
  10. Bram Van Broekhoven
verslag: 

Ondanks de strakke wind durfde de Nederlander Piotr Havik het aan om op zo’n 15km van het einde weg te glippen uit een kopgroep van 15 renners die zich al tijdens de eerste ronde vormde. Havik hield stand en won. Een sterk nummertjes.
Uiteraard is hij in onze contreien geen onbekende. Havik werd als junior opgeleid bij het AVIA-team. Zijn eerste beloftenjaren reed hij bij het developmentteam van Rabo, vorig jaar maakte hij deel uit van het continentale 3M. Een renner met mogelijkheden en ook al heel wat ervaring. En bovendien momenteel in vorm. Zaterdag werd hij nog tweede in Erpe-Mere. Dus een bijzonder geslaagd weekend voor de bijna 23-jarige beloftevolle Nederlander die momenteel weliswaar voor een bescheiden Nederlandse ploeg rijdt, maar dat hoeft niet persé een nadeel te zijn.
Enkele kloktikken nadat Havik in Kortenbos als winnaar over de streep reed, spurtte Dries Lehaen zich naar een tweede plaats. “Jammer”, vloekte de knaap uit Ham die bijzonder hard werkt en traint. Vaak met vriend Tom Boonen als partner en dat loont nu. “Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat de beste heeft gewonnen. Als je met die wind twee ronden alleen vooruit kan rijden, verdien je de zege”, bekent Lehaen. Momenteel ben ik uiteraard wat ontgoocheld, maar straks buig ik het wel om in een positieve energie richting Triptique die vrijdag van start gaat.”
Momenteel maakt Lehaen terecht deel uit van de Unitedtroepen die aan de grote wedstrijden deelneemt. “Ik heb nog maar twee kermiskoersjes gereden”, aldus Dries. “En twee keer stond ik op het podium. Derde in Vollezele en nu dus tweede. Ik weet ook wel dat het in de grote koersen te doen is, maar dit geeft toch wel vertrouwen. Bovendien was het vandaag zeker geen makkelijke wedstrijd. Vooral omdat we meer dan 100km met een groepje vooruit reden.”
De maximale voorsprong van de kopgroep bedroeg nooit veel meer dan één minuut. “En toch was ik van bij het begin zo goed als zeker dat we vooruit zouden blijven. We draaiden goed rond en omdat we op de lange brede wegen constant het peloton in het oog konden houden, konden we er een beetje mee spelen. Wat gas terugnemen wanneer we uitliepen en weer het volle pond geven als ze wat terugkwamen.”
Uiteraard had het Unitedteam van Lehaen graag gewonnen. Te meer deze wedstrijd een organisatie van hun ploegleiding was. En het zag er ook lang goed uit met vier United-renners in de kopgroep en met Lehaen als snelle jongen die op een sprint gokte en met Glenn Loenders als hardrijder. Deze laatste probeerde het zo’n 20km van het einde maar werd terug gegrepen.