Mauro Cuylits

Winnen voor zijn papa

De nieuwelingenwedstrijd van afgelopen zaterdag op het Circuit Zolder werd gewonnen door Mauro Cuylits. Hij haalde het in een massaspurt. Mauro is de zoon van de in 2012 plots overleden ex-prof Gunther, destijds als jeugdrenner een graag geziene renner in onze contreien.
Mauro won enkele daqen eerder ook al in Merksplas. Zaterdag reed hij zijn vijfde wedstrijd na de coronabreak. Daarvan won hij er dus twee en werd één keer derde. Veel beter kan niet. Zeker niet voor een eerstejaars. De appel valt dus andermaal niet ver van de boom. Trouwens ook opa Staf was halverwege de jaren 70 een door velen gevreesd renner in de Limburgse wedstrijden. Met hem naar de meet gaan stond bijna gelijk met tekenen voor je verlies. “Dan zal ik die snelle benen van hem hebben”, lacht Mauro. “Mijn papa heeft immers bij mijn weten nooit een massaspurt gewonnen. Traag was hij zeker niet. Maar wellicht had hij te veel schrik voor het ellebogenwerk dat aan zo’n massaspurt vooraf gaat. Jammer dat papa dit niet meer kan meemaken. Maar ik geloof dat hij er op de één of andere manier toch elke keer bij is. In ieder geval voel ik het zo aan.”
Mauro kreeg de koersmicrobe met de paplepel ingegoten. “Toen ik geboren werd, koerste papa al heel lang. Van toen ik nog in de wieg lag ging ik mee naar de koers. Later kreeg ik zelf een koersfietsje en speelde ik dat ik papa was. Hij won vaak. Ik dus ook. En ook al was het niet echt, het gaf me een heerlijk gevoel. En datzelfde gevoel is er ook nu na elke zege. Vanaf mijn negende fiets ik al bij de miniemen. Ik ben zeker dat papa fier op mij is. Wat ik als renner van hem heb meegekregen? Nooit afgeven en rijden tot je er bij neervalt. Voor hem is dat helaas letterlijk gebeurd. Ik vermoed dat mijn mama daar wel vaak aan terugdenkt. Maar ze heeft me nooit afgeraden om te koersen.
Papa Gunther Cuylits overleed in 2012 op 37-jarige leeftijd net nadat hij nog 9de was geworden in het eindklassement van de Ronde van Burkino Faso. Op de luchthaven terug richting België viel hij plots van zijn stoel. Reanimatie kon niet meer baten.
Dit waren de woorden die de toen nog maar zevenjarige Mauro acht jaar geleden richtte aan zijn papa tijdens de afscheidsplechtigheid: “Lieve papa, ik wil nog zo graag bij je zijn. Als ik kon toveren, dan kwam je terug. Je supporterde vaak voor mij langs het voetbalplein. Als ik ga koersen, kijk je dan mee wie er wint? Als ik win, dan zal ik naar jou wijzen.”
De bijzonder sympathieke Mauro glimlacht wanneer we hem daar aan herinneren. “Men heeft me al vaak aan die profetische woorden van toen herinnerd telkens ik als aspirant een wedstrijd won. En jawel hoor, dat wijzen heb ik ook al meermaals gedaan. Daar zijn foto’s van. Natuurlijk heb je daarvoor niet altijd de gelegenheid. Zeker niet na een massaspurt. Omdat ik de afgelopen week twee keer in een massaspurt won, heb ik het dit jaar nog niet gedaan. Maar wees zeker. Voor mij is papa er altijd bij.”

Share