Gilbert Magchiels is niet meer

Met het onverwachte overlijden van Gilbert Magchiels verlies ik een goede wielervriend. Iemand waar je als secretaris van de Limburgse afdeling Cycling Vlaanderen altijd kon op rekenen.
Dit is zonder twijfel ook een groot en pijnlijk verlies voor de Limburgse afdeling van Cycling Vlaanderen. Om het dan nog niet te hebben over zijn naaste familie, zijn vrouwtje en twee dochters.
Twee dagen geleden schreef hij na een chemokuur nog een hoopvol bericht op zijn facebookprofiel. “1ste chemokuur na 10 dagen zit erop. Vanmorgen nog een intraveneuze spuit in het ruggenmerg gehad ter voorkoming. Volgende week dinsdag controle en daarna de 20 april voor 5 dagen naar de volgende kuur,” schreef hij. Het zou allemaal wel goed komen. Niet dus.
Gilbert en ik kenden elkaar al jaren. Als kleine jongetjes hebben we samen gekoerst. Nadien hebben we samen onze wielerpassie beleefd, elk op onze eigen manier. Als ik info nodig had over het één of ander betreffende het Limburgse wielrennen, kon ik (en ik niet alleen) altijd bij hem terecht. Wat ga ik dat missen.
Een aantal jaren hebben we ongeveer gelijktijdig en bijna samen voor de poort van Sint-Pieter gestaan, die ons toen allebei heeft terug gestuurd. Hoe vaak hebben we daar de jongste jaren niet om gelachen. Maar blijkbaar heeft men hem momenteel hierboven nu toch nodig. Doe het daar goed Gilbert. Maar... daar twijfel ik geen seconde aan.

Share