Ronde van Italië 2021

Proloog  Achtste rit Vijftiende rit
Tweede rit Negende rit Zestiende rit
Derde rit Tiende rit Zeventiende rit
Vierde rit Elfde rit Achttiende rit
Vijfde rit Twaalfde rit Negentiende rit
Zesde rit Dertiende rit Twintigste rit
Zevende rit Veertiende rit Eenentwintigste rit

TWINTIGSTE RIT: tweede werd even eerste
In het eindklassement zal Damiano Caruso allicht als tweede het eindepodium van deze Giro staan. Maar vandaag mocht hij even de eerste Egon Bernal vooraf gaan. Op zijn 33ste lijkt Caruso plots een heel ander renner geworden. Tot voor vandaag had hij in zijn toch al 12 jaar durende profcarrière ocharmkes twee koersen gewonnen. Al mogen we natuurlijk zijn kwaliteiten niet minimaliseren. Je wordt niet zomaar onder meer 2de in de ronde van Zwitserland, 2de in Tirreno en er zijn niet zoveel renners die in staat zijn om top 10 te rijden in de Ronde van Frankrijk. Hij lukte daar wel in (2017). Ook werd hij al eens 8ste in het eindklassement van de Giro (2015). Kortom... een renner met inhoud. 
Toch was hij naar deze Giro gekomen met als doel zijn kopman Mikel Landa. Helaas viel die vroeg in deze Giro letterlijk uit waardoor Caruso tot kopman gebombardeerd werd. En hij heeft dat voortreffelijk gedaan. Meer dan waarschijnlijk wordt hij tweede in deze Giro plus een ritzege in één van de zwaarste bergritten.
Allicht tegen beter weten in viel hij tijdens de afdaling van de laatste beklimming de positie van Bernal aan. Hij kreeg daarbij de steun van zijn molegmaat Bilbao en tevens van Bardet en zijn ploegmaat Storer. De Columbinaan behield samen met zijn ploegmaats de kalmte en gaf zijn 'rivalen' nooit veel meer dan een halve minuut voorsprong.
Uiteindelijk bleef enkel Caruso overeind en finishte Bernal als tweede. Daarmee wordt de kloof in het klassement tussen de twee verkleind tot net geen twee minuten. Maar omdat Bernal toch wel de betere tijdrijder is, lijkt de eindwinnaar gekend. Mocht dat voor sommigen vooraf nog niet geweten zijn. 
>>> terug

NEGENTIENDE RIT: Yates probeert het
Veel kansen om Bernal nog de eindzege af te snoepen zijn er niet meer. Vandaag was er nog eentje. Simon Yates heeft het alvast geprobeerd. Het was de ganse dag duidelijk dat hij en zijn ploegmaats 's morgens een plannetje hadden gesmeed. Toen zes renners, met daarbij andermaal Quinten Hermans die op een bijzonder sterke Giro mag terugblikken,  een kleine drie minuten voorsprong bij elkaar hadden gefietst, zetten de ploegmaats van Yates zich aan kop van het peloton. Ook de jongens van Deceuninck-Quick Step hadden blijkbaar met Almeida een gelijkaardig plannetje. Zij sprongen BikeExchange bij waardoor de zes vluchters meteen wisten dat ze een vogel voor de kat zouden zijn.
Het was wachten tot de slotklim wie als eerste zijn duivels zou ontbinden. Dat was Almeide maar hij werd meteen gecounterd door Yates die in zijn eentje doorging. Ook Caruso, Vlasov en Carthy gingen mee en lieten Bernal achter. Had die net als twee dagen eerder opnieuw een slechte dag? Super was hij zeker niet. Hij bleef in het spoor van zijn ploegmaat Martinez die het temo op niveau hield waardoor Bernals grote rivalen niet ver wegliepen. Het kloofje van minder dan een halve minuut konden zijn tegenstanders niet verder uitdiepen. Het was snel duidelijk dat Bernal zich geen tweede keer aan dezelfde steen wilde stoten. Twee dagen geleden reageerde hij telkens op de speldeprikken van Yates en ging daaraan ten onder. Nu bleef hij zijn eigen tempo rijden. Een goede keuze bleek. Bernal raapte nog voor de top Caruso, Vlasov, Carthy en Almeida op. Yates reed nog amper 15" voor hen uit. Als Bernal dat zo kon houden was er voor hem geen vuiltje aan de lucht. En dat kon hij. Toen Almeida op het einde en ook steilste stuk van de slotklim alles op alles zette om eventueel Yates nog te pakken en zo de dagzege te behalen, was Bernal de enige die de Portugees kon volgen, al moest Bernal in de slotkilometer die duivelse Almeida toch nog laten rijden. Yates terug pakken zat er voor Almeida niet meer in. 
Yates probeerde een gooi te doen naar de eindzege. Dat siert hem. Maar het ziet er naar uit dat Bernal alles onder controle houdt. Tenzij hij morgen toch nog ten onder gaat. Al zullen er nog weinig zijn die daarin geloven. Een kloof van 2'49" is niet weinig. En met de tijdrit op de slotdag heeft Bernal op papier ook daar de beste papieren.
>>> terug

ACHTTIENDE RIT: klassementsrijders rusten en Bettiol wint
De langste etappe in deze Giro (230km) was meteen ook de minst tot de verbeelding sprekende. Met het oog op het klassement alvast. Een ruime kopgroep kreeg na dertig harde kilometers koers een vrijgeleide. Alberto Bettiol  won de etappe, de positie van Egan Bernal werd in de prikkelende slotfase niet aangevallen.
Even leek het dat Cavagna deze rit zou gaan winnen. Voor Deceuninck-Quick Step zou dat dan de 100ste zege in een rittenkoers zijn en de eerste sinds twee jaar. Want zo lang is het geleden dat deze ploeg, die ieder jaar goed is voor een pak overwinningen, nog eens een rit in één van de drie grote rondes had gewonnen.
Maar dat lukte dus niet. Op de laatste klim werd hij bijgehaald en achtergelaten door een beresterke Bettiol. Het peloton eindigde op meer dan 20 minuten.
Evenepoel kwam na zijn val van gisteren niet meer aan de start. Ook Ciccone, de 10de uit het klassement, die in de woensdagrit samen met Evenepoel ten val kwam, maar nog kon terugkeren, startte niet meer. Niet omwille van de kwetsuren, opgelopen de dag voordien, maar omdat bij hem ’s morgens koorts werd vastgesteld.
>>> terug

ZEVENTIENDE RIT: een serieuze patat voor Bernal
Andermaal haalt iemand uit een vroege vlucht het. Dit keer heet de winnaar Daniël Martin. Geen klein coureurke uiteraard. De 34-jarige Ier won al Lombardije, Luik-Bastenaken-Luik (eigenlijk twee keer zonder die ene keer toen hij gewonnen spel had en in de laatste bocht ten val kwam), twee ritten in de Ronde van Frankrijk, twee ritten in de Ronde van Spanje en dus nu ritwinst in de Giro waarmee hij de 102de renner is in de wielergeschiedenis die in alle drie de grote ronden een rit wint. Martin was erbij toen twintig renners aan de haal gingen met daarbij onder meer Quinten Hermans. Martin bleek na twee zware cols met ook nog eens aankomst boven de enige overlevende. Hij bleef nog net Almeida 13 seconden voor. Uitblinker Simon Yates finishte als derde op 30 seconden van de winnaar maar… bijna een minuut voor de ongenaakbaar gewaande Egan Bernal.
Toegegeven, ook wij hadden het niet zien aankomen, maar de patat die Bernal tijdens de laatste beklimming van de dag kreeg, was er eentje die kon tellen. Hij ging mee toen Yates aanviel. Tot dan bleek alles in orde. Maar de Brit bleef speldenprikken uitdelen zoals alleen hij dat kan. En uiteindelijk moest Bernal passen. Even leek het alsof hij stil stond. Gelukkig voor hem had hij zijn ploegmaat Martinez nog mee. Die kon de roze truidrager nog wat oppeppen en naar de meet sleuren. Maar het verschil op Yates was wel aanzienlijk.
Toegegeven, ook wij dachten dat de Giro gereden was. Maar met nog een paar zware dagen voor de boeg belooft het toch nog spannender te worden dan we hadden gedacht. Al is de voorsprong van Bernal in het klassement zeker nog geruststellend. Een kloof van 2’21” op Caruso en 3’23” is aanzienlijk. En als dit de enige slechte dag is van Bernal in deze Giro is er geen vuilte aan de lucht. Maar dan moet het wel bij de ene mindere dag blijven.
Net als de leider kregen ook Vlasov, Carthy en Ciccone een klopje. Om u maar te zeggen dat dit een stevig ritje was.
Eentje waarin Joao Almeida een knappe prestatie leverde. Hij ging in de slotkilometers nog voluit voor ritwinst. Maar Dan Martin bleek nog net genoeg jus in de benen te hebben om overeind te blijven. Almeida schuift in het klassement naar plaats acht. Wat indien hij niet na die ene mindere dag tot luxeknecht van Evenepoel werd gebombardeerd? Dan had hij ongetwijfeld een paar minuten -denk aan de gravelrit- minder achterstand in het klassement en dan stond hij nu in plaats van op dik acht minuten van de leider, op misschien maar zes minuten. En dat zou dan goed zijn voor misschien wel een vierde plaats in het voorlopige klassement. Maar ALS bestaat niet. Achteraf is het altijd makkelijk om analyses te maken.
En hoe verging het Evenepoel tijdens deze zware dag? We zagen hem onderweg een paar keer lachend door het beeld schuiven. Een goed teken. Tijdens de eerste beklimming leek het alsof hij zich wijselijk liet lossen uit de eerste groep om zich zo niet helemaal kapot te rijden. Maar blijkbaar zat hij tijdens de afdaling weer opnieuw in het sterk uitgedunde groepje Bernal. Goed gedaan dus. Doch toen ging het mis. In volle afdaling gingen er een aantal renners onderuit. Remco moest hard remmen, ging daardoor uit de bocht en belandde op de vangrail nadat hij langs achter werd aangereden door Nieve. Zonder twijfel een pijnlijke affaire. Na zijn ons allen bekende horrorcrash in de Ronde van Lombardije, een val die hem zowel fysiek als mentaal zeker geen deugd zal doen. Remco werd ter plaatse verzorgd en stapte weer op de fiets om rustig de rit uit de rijden. De avond zal raad brengen omtrent de ernst van de kwetsuren en of verder rijden nog mogelijk is.
Victor Campenaerts kwam vandaag alvast niet meer aan de start. Hij heeft te veel last van een knieblessure.
>>> terug

ZESTIENDE RIT: Bernal strijdt tegen zichzelf
De koninginnenrit werd door de weersomstandigheden serieus onthoofd. Van meer dan 200 kilometer werd het ‘slechts’ 150 kilometer en werden er een paar cols uitgehaald. Maar vriestemperaturen op een hoogte van meer dan 2000 meter en de ganse namiddag koude regen over de ruggen hebben er voor gezorgd dat het klassement helemaal overhoop werd gehaald. En Bernal heeft nog eens de puntjes op de i heeft kunnen zetten.
Wat een strijd tussen klassementsrijders moest worden, is het ook geworden. Alleen is er slechts één klassementsrenner in deze Giro en die heeft voor de gelegenheid een strijd met zichzelf geleverd. Strijden tegen de anderen was niet mogelijk. Die waren gewoon geen partij voor hem.
Al hebben ze het zeker geprobeerd. Niet in het minst Almeide die samen met toppers als Nibali en diens ploegmaat Ghebreigzabhier, Pedrero en Izagirre al op de eerste col meteen na de start aan de haal gingen. Ze pakten meer dan zes minuten. Niet min als je de namen van de leiders er op naleest.
Maar de jongens van Ineos hielden het onder controle en toen de beruchte Passo Giau in het vizier kwam, smolt de voorsprong van de leiders als sneeuw (dit keer letterlijk) voor de zon.
Uiteindelijk werden de leiders één voor één opgeraapt met op kop Bernal die alle tegenstanders uit het wiel had gereden. Voor wie er nog moest aan twijfelen. De Girowinnaar anno 2021 is gekend.
En onze Remco? Hij werd al vroeg gelost en eindigde als 58ste op 24 minuten. Achteraf gaf hij te kennen een totale off-day te hebben. Toch wil hij ondanks dat er nog drie bijzonder lastige ritten volgen doorgaan tot Milaan.
>>> terug

VIJFTIENDE RIT: Applaus voor Victor Campenaerts
Fantastisch ! Victor Campenaerts heeft de 15de rit van de Giro gewonnen. In een spurt met twee toonde hij zich sneller dan de Nederlander Oscar Riesebeek. Zou er iemand zijn die het Victor niet gunt? Allicht niet. Tenzij Riesebeek. De werelduurrecordhouder is aan een geweldige Giro bezig. Deze rit was de laatste waar er nog winstmogelijkheden lagen voor renners van het type Campenaerts. En hij heeft die kans met beide handen gegrepen. Nadat de wedstrijd enkele kilometers na de start werd geneutraliseerd na een massale valpartij (met Buchmann als 7de in het klassement als voornaamste slachtoffer. Samen met hem moesten ook Van Emden, Guerreiro en Berhane de wedstrijd verlaten) viel Campenaerts meteen aan. Wie na de Zoncolan nog de moed had om te demarreren raakte mee vooraan. Slechts vijftien renners bleken daartoe bereid. Daarbij vier Belgen: Campenaerts, De Bondt (ook heel sterk bezig in deze Giro), Harm Van Houcke en… Quinten Hermans.
De vijftien kregen een vrijgeleide van het peloton dat er met het oog op de rit van maandag een ontspannen ritje op na hield. Uiteindelijk arriveerde de groep op meer dan 17 minuten.
Gelukkig maakten de leiders er een aangenaam kijkstuk van. Stuk voor stuk kregen ze een uitgelezen kans om een Girorit te winnen. Kansen die dat soort renners (met uitzondering van Mollema die net als de dag voordien weer mee was) niet vaak zullen krijgen. En die kans wilden ze grijpen. Op 40km van het einde zat vooraan het spel al op de wagen. Maar uiteindelijk was het Campenaerts die samen met Riesebeek een kloofje kon slaan. Ook de Spanjaard Torres was mee maar wilden niet meewerken omdat hij ogenschijnlijk de orders had gekregen om voor zijn Movistarploegmaat Cataldo te werken. Doch al heel snel bleek dat hij gewoon niet beter kon. Op de eerste, de beste helling die volgde moest hij vooraan loslaten.
Achter de twee verzette Quinten Hermans nog hemel en aarde om het kloofje op de twee leiders te overbruggen. Dat lukte de Limburger helaas niet. Hij moest uiteindelijk vrede nemen met een vijfde plaats wat op zich toch wel een knappe prestatie is.
In de gietende regen en met nog een gevaarlijke afdaling voor de boeg, nam Campenaerts erg veel risico’s. Even leek daardoor Riesebeek te breken. Maar uiteindelijk gingen ze toch met twee naar de streep. Riesebeek zette de spurt van ver in maar moest toezien hoe Campenaerts hem vlot remonteerde.
De klassementsrijders maakten er een rustdag van. Ritzeges blijken hen niet te interesseren. Een blik op het huidige klassement leert ons dat in de top 25 slechts twee renners staan die in deze Giro een rit wisten te winnen. Dat zijn roze trui Bernal en Zoncolanwinnaar Fortunato die 25ste geklasseerd staat. Zou dat nog ooit gebeurd zijn? En zal morgen in de koninginnenrit toch nog eens iemand uit de top van het klassement winnen? Het zou straf zijn mocht dat niet het geval zijn.
>>> terug

VEERTIENDE RIT: onze les geleerd
Een mythische etappe met aankomst op de moordende Zoncolan verdient een legendarische renner als winnaar. En laten we wel wezen… dat is Lorenzo Fortunato zeker niet.  Uiteraard heeft hij er voor gestreden en het dubbel en dik verdiend. Uiteraard zijn we tevreden dat andermaal en dit al voor de zevende keer op veertiende etappes een vluchter uit een vroege vlucht het gehaald heeft. Toch hadden de meesten onder ons een andere naam op het overwinningspodium zien staan. Dus wat dat betreft heeft deze etappe, waar we zo naar hadden uitgekeken, waarvoor we ons de ganse dag (geholpen door het miezerige weer) in de zetel hadden geploft, niet gebracht wat we hadden gehoopt. We hoopten op een strijd tussen de klassementsrijders. Al is nog maar eens gebleken dat er in deze Giro maar één klassementsrijders is: Egan Bernal. De rest blijkt in de verste verte niet in staat om hem te bekampen. Op de slotkilometers van de Zoncolan zette de Columbiaan nog maar eens de puntjes op de i.
Wat hebben we vandaag geleerd? Dat Egan Bernal zonder ongelukken deze Giro zal winnen. Wie hoopt dat hij toch nog een slechte dag zal kennen, zal allicht op zijn of haar honger blijven zitten. We leerden ook dat Evenepoel niet alleen op de gravelwegen iets te kort kwam, maar ook bergop en bergaf de beteren moet laten rijden. Tenzij hij maandag het tegendeel bewijst. Mocht hij over een week toch nog in de top tien van het klassement staan, zal dat zeker een succes zijn. Trouwens Eddy Merckx werd in zijn eerste grote ronde ook pas negende in het eindklassement. We weten ondertussen wat hij allemaal op zijn palmares heeft staan.
We zien al enkele dagen dat Almeida de betere is van Evenepoel en dat het voor de Portugees eigenlijk jammer is dat hij al zo vroeg in deze Giro een off-day had en daardoor verplicht werd zich op te offeren. Dat heeft hem al tal van minuten gekost. Wie weet waar hij anders in het klassement zou hebben gestaan. Alvast een pak hogere dan die 14de plaats die nu zijn deel is.
We leerden ook dat Mollema en Bennett niet hun beste benen hebben. Allebei waren ze mee in de vlucht die voor de dagzege streed. Ze waren dan ook de grote favorieten op de dagzege. Maar ze waren niet bekwaam om Fortunato en Tratnik, twee jongens die men normaal lager op de waardeladder mag plaatsen dan het duo Mollema-Bennett. Vandaag dus duidelijk niet. De leiders begonnen met meer dan zes minuten voorsprong aan de Zoncolan. Op de top snelde Bernal, uitgezonderd Fortunato, Tratnik en Covi, voorbij. Zes minuten verliezen op een klim van veertig minuten is op de Zoncolan voor een matig klimmer niet abnormaal. Maar van onder meer  Mollema en Bennett mogen we toch stellen dat ze iets meer zijn dan een matig klimmer en dat ze dus teleurstelden.
We constateerden ook dat de jongens van Astana iets meer hadden verwacht van hun kopman Vlasov. Ze controleerden de koers in de hoop dat hun kopman zou uithalen op de Zoncolan. Niet dus. Hij finishte pas 16de op meer dan drie minuten van de winnaar. In plaats van een slag te slaan verliest hij twee plaatsen in het klassement en zak dus van twee naar vier. Het siert hem wel dat hij het tenminste heeft geprobeerd.
We zagen dat Simon Yates, die al de hele Giro verstoppertje speelt, plots uit zijn schuilplaats kwam. Hij was de enige van de klassementsrijders die in staat bleek om een aanval op de positie van Bernal te plaatsen. Doch het maakte niet de minste indruk op de Colombiaan. Integendeel, Bernal reed nog weg van Yates die op zijn beurt wel opschuift naar de tweede plaats in het klassement. De kloof bedraagt 1’33”. Maar is er iemand die gelooft dat dit voor Yates nog speelbaar is?
>>> terug

DERTIENDE RIT: dan toch Nizzolo
Net geen 200 km moesten de renners afleggen. Vlakke kilometers en dus iets voor de spurters. Dat is op een ontsnapping van drie renners na (Pellaud, Marengo en Rivi) die van kilometer 0 tot op 5 km van het einde vooruit reden, het enige wat er over het wedstrijdverloop te vertellen valt. Het werd een massaspurt gewonnen door... jawel... Giacomo Nizzolo die na elf tweede plaatsen eindelijk toch een zege behaalde in de Giro. Uiteraard was hij daarmee dolgelukkig. 
>>> terug

TWAALFDE RIT: een rustige dag op kantoor
De twaalfde etappe in de Ronde van Italië bleek ideaal terrein voor de vluchters. Een omvangrijke groep met landgenoten Dries De Bondt en Victor Campenaerts streed voor de dagzege maar moesten hun meerdere erkennen in de Italiaan Andrea Vendrame (AG2R - Citroën) .
Hoe kwam de zege tot stand?
Een rustige dag op kantoor, zo kan je de werkdag van de renner van Team Ineos Grenadiers vandaag omschrijven. Een rist renners trok al vrij vroeg in het offensief met daarbij Victor Campenaerts en Dries De Bondt, gisteren ook al in de aanval. Helaas voor onze landgenoten waren de buitenlanders in overtal en zat een ritzege er nooit in. Brambilla, Bennett en tutti quanti ontliepen de spurt van een grote groep.
Wie reed zich nog in de kijker?
Eigenlijk niemand. De favorieten hielden zich gedeisd, inclusief Remco Evenepoel.
Wat deden de favorieten?
Eigenlijk niets. De grote jongens weten waar het over gaat en de kleine jongens weten waar de grote jongens het over hebben. Met een woord: consolidatie.
Verder nog iets leuks dat u moet weten?
Neen, eigenlijk ook niet. Er zijn geschiedenisloze etappes en dit was er zo één. Geoffrey Bouchard, drager van de bergtrui, was wel van de partij in de vroege vlucht en vergrootte zijn voorsprong in het bergklassement. Voor Andrea Vendrame, een ploegmaat van Bouchard, was het zijn derde profzege ooit! En veruit zijn mooiste!
https://www.hbvl.be/cnt/dmf20210520_95524206
>>> terug
ELFDE RIT: Wonderen bestaan niet
Men mag er vanuit gaan dat de roze droom die de fans van Evenepoel –en allicht hijzelf ook- mag worden opgeborgen. De 35 kilometer gravelwegen bleken niet zijn dada. Al zal het allicht niet dat alleen geweest zijn. Wellicht was hij de dag na de rustdag ook niet goed genoeg. Dat bleek al op de eerste strook waar hij achterop geraakte maar door zijn ploegmaats weer terug werd gebracht. Toen kon men even hopen dat het misschien de angst was die hem uit de voorlinies wegsloeg. Het tempo dat tempobeul Ganna daar oplegde was immers moordend.  Je moest bijna een kamikaze zijn om op die zandwegen in zijn spoor te kunnen blijven. Het scheelde trouwens niet veel of hijzelf kwam in het decor terecht. En toen de mannen van Ineos hoorden dat Evenepoel achterop was geraakt, was dat uiteraard nog olie op het vuur.
Omdat het eerste groepje als maar kleiner werd, zou je dan kunnen hopen dat dit voor Evenepoel een goede zaak was. Geen gedrum meer om vooraan stand te houden. En ook geen Ganna meer om het tempo te maken. Maar niet dus. Daar werd duidelijk dat het niet alleen de angst, maar ook de benen waren die het Belgisch wonderkind de das om deden.
Almeida kon wel mee met het groepje Bernal. Uiteindelijk wachtte die Evenepoel op en ook toen bleek dat de Portugees de betere was van zijn Belgische kopman. Een paar keer moest hij zelfs wachten. Nog een teken dat Evenepoels benen niet super waren.
Op de streep bedroeg de achterstand op een ontketende Bernal iets meer dan twee minuten. Op het eerste zicht geen ramp en veel zal afhangen hoe Remco Evenepoel deze uppercut de volgende dagen zal verteren. Want dan wordt het pas echt serieus.
Maar laten we wel wezen. Andermaal is weer gebleken dat wonderen niet bestaan. Een mens hoopt daar vaak wel op, maar de realiteit is anders. Een Giro winnen na een doodsmake en nadat je meer dan acht maanden nauwelijks een fiets hebt kunnen aanraken en na amper drie maanden intensieve training zonder competitie zou een wonder zijn. En… die bestaan dus niet.
Misschien goed voor het wonderkind dat nu de druk wat van de ketel verdwijnt. Zowel bij hem als bij de entourage en supporters. Want men mag wel denken dat hij die aandacht best wel aankan (en het vaak zelfs opzoekt), toch is zoiets slopend. Vanaf nu kan hij verder bouwen aan zijn loopbaan. En dit op een menselijke manier. En wie weet pakt hij één dezer dagen uit met iets wonderbaarlijks.
Wie deze Giro zal winnen? Dat was al een hele tijd duidelijk. Maar Bernal heeft dat toch nog eens duidelijk onderstreept. Hij fietste gewoon iedereen uit het wiel waar en wanneer hij dat wilde. Dat hij pas als elfde over de streep bolde, doet niets ter zake.
De vette dagprijzen waren weggelegd voor een groepje vroege vluchters die tot 15 minuten voorsprong pakten (neen, niet kregen wat ze hebben daar voor moeten koersen). De Belgen Harm Vanhoucke en Dries De Bondt maakten deel uit van die kopgroep en finishten respectievelijk als derde en vierde. De dagzege ging naar de Zwitsers Mauro Schmid. Mauro wie? Jawel Mauro Schmid. Een jongen van nog maar 21 (net als Evenepoel) die in de lastige finale met Alessandro Covi (22 jaar) voorop geraakte maar die in de spurt bergop met groot verschil versloeg. Wie op die leeftijd zo’n lastige rit in de Giro kan winnen heeft talent. Ik vermoed dat we van hem dan ook nog vaak iets zullen horen en dan niet meer zullen vragen… Mauro wie?
In het klassement heeft Bernal nu 45” voorsprong op Vlasov en 1’12 op Caruso. Simon Yates fietste vandaag onopvallend. Je moest goed kijken om hem te vinden, maar hij loste niet en schuift in het klassement op van plaats negen naar plaats vijf. Zijn achterstand op Bernal bedraagt 1’22”.  Het lijkt alsof de Brit al de hele Giro op spaarmodus rijdt en wacht om uit te pakken. Het zou mij alvast niet verwonderen moest dat één van de volgende dagen gebeuren.
Evenepoel staat nu zevende in het klassement op 2’22” van de roze trui.
>>> terug

TIENDE RIT: Sagan fietst nog steeds
Tien op tien voor Bora. Hun voorbereidend werk voor Peter Sagan was voortreffelijk. Hun hard werk werd beloond. Al op meer dan 40km van het einde trokken ze op een beklimming het tempo hoog te hoogte in met als doel de zuivere sprinters lossen. En dat lukte. Merlier, Nizzolo, Groenewegen… ze moesten passen en kwamen nadien nooit meer terug.
In de slotkilometers bleven de jongens van Bora het heel knap doen en maakte hun kopman Sagan het mooi af.
Daarmee behaalt Sagan niet alleen de ritoverwinning, maar ook de leiderstrui van het puntenklassement en zakt Tim Merlier in de klassement van de eerste naar de vierde plaats.
Opvallend: onderweg spurtten Bernal en Evenepoel in een tussenspurt alsof hun leven er vanaf hing. En dit voor een paar schamele seconden. Daarmee komt Evenepoel één seconde dichter in het algemene klassement waardoor hij de rustdag kan aanvatten met slecht 14 in plaats van 15 seconden achterstand. Een dag eerder werd beweerd dat tien seconden te verwaarlozen zijn. Waarom dan die krachten verspillen voor amper één secondje? Het is mij niet duidelijk.
>>> terug

NEGENDE RIT: Bernal pakt alles
De negende rit heeft extra onderlijnd wat we eerder al wisten… Bernal is de topfavoriet voor eindwinst in deze Giro.
Wat hij nu weer liet zien was indrukwekkend. In de slotmeters en op een geitenpad ontplofte hij. De rest stond vergeleken met de gewezen tourwinnaar stil. Voor Bernal een dubbelslag: ritwinst en leider in het klassement.
En Evenepoel? Die leek in de slotkilometer in de problemen te geraken? Of was het even de fiets die even haperde? In ieder geval eindigde hij zeer sterk en verloor slechts een handvol seconden op Bernal. Het wonderkind uit Schepdaal blijft tweede in het klassement. Alleen is het dit keer niet achter Valter maar achter Bernal. De twee favorieten op de eindzege staan dus nu al één en twee.
Bernal wint dus de rit voor Ciccone. Jawel… Ciccone. Weet je nog dat hij twee jaar geleden in de Tour op het onverharde pad van La Planche des belles filles de strijd voor winst aanging met Dylan Teuns? Teuns won toen. Nu moest dezelfde Ciccone op een andermaal een onverharde aankomststrook het onderspit delven voor Bernal. Al zal hij dat dit keer minder erg vinden, gezien de manier waarop Bernal van iedereen wegstoof.
Jammer voor Bouchard die pas op een paar honderd meter van de meet werd bijgehaald en pas als 22ste over de meet bolde. En dit nadat hij een ganse dag in de aanval had gereden. Wat had iedereen het hem gegund. Van start tot finish heeft de Fransman gestreden. Eerst om in de ontsnapping te zitten. Op het einde voor de ritwinst.
Bouchard zat mee in een kopgroep van 17 renners (zonder Belgen) die pas na een felle strijd tot stand kwam en later afbrokkelde.  Uiteindelijk bleef Bouchard op de slotklim nog alleen vooraan. Tot op minder dan één kilometer Bouwman (die ook deel uit maakte van de vlucht van 17) de Fransman bijhaalde.
Ondertussen waren de ogenschijnlijk (voor de ritzege) verloren klassementsrijders bijzonder dicht genaderd en toen Bernal dan al zijn duivels ontbond mochten zowel Bouchard als Bouwman hun droom op ritwinst in de Giro opbergen. Gelukkig houdt Bouchard toch nog iets over aan die sterke prestaties in deze rit. Hij wordt leider in het bergklassement.
Toch ook meegeven dat Mohoric tijdens een afdaling spectaculair maar vooral zwaar ten val kwam. Na Landa verliest het team Bahrain weer een sterke pion na een val.
>>> terug

ACHTSTE RIT: nu kennen we Lafay
Kende tot voor deze rit iemand Victor Lafay? Eerlijk, ik niet. Nochtans is deze 25-jarige Lafay al vijf jaar prof, steeds bij Cofidis. Dus 'onze' Kenneth Vanbilsen gaat hem ongetwijfeld kennen. Wij nu ook na zijn ritzege in de Giro en dit op een geaccidenteerd parcours en na een fel betwiste wedstrijd. Dus met de fiets rijden kan die Lafay zonder discussie. 
En of het een fel betwiste rit werd ! Vooraf werd gesteld dat het een etappe voor vluchters zou worden. Begrijpelijk dat iedereen wat graag mee wou zijn. En dat was het eerste uur ook te merken. Er werd tegen de sterren op aangevallen en gevlamd. Het duurde dan ook vrij lang (65 kilometer) eer de beslissende vlucht tot stand kwam. Daarbij één Belg: Kobe Goossens. Nadien twee want ook Victor Campenaerts kon in zijn eentje aansluiten. Al moest de uurrecordhouder daar bijzonder diep voor gaan. Het leek er een hele tijd op dat hij het kloofje niet zou kunnen overbruggen. Maar uiteindelijk lukte het hem dan toch. Eens de kopgroep van negen gevormd en het peloton zich overgaf, groeide de voorsprong van de leiders snel tot meer dan zeven minuten en was het ook duidelijk dat de winnaar uit die kopgroep zou komen. Andermaal een vluchter die beloond zou worden. Iets wat in deze Giro al meemaals gebeurde. En zo hebben we het graag.
Omdat er in de kopgroep van negen geen uitgesproken favoriet zat, rook iedereen zijn kans. De ondertussen wat bekomen Campenaerts bewoog hemel en aarde om op de slotklim een kloof te slaan. Iets wat hem ook lukte. Hij kreeg Carboni mee die bergop duidelijk beter was dan Victor. Carboni kwam alleen aan de leiding en leek ook op weg naar de overwinning. Tot de 'onbekende' Fransman Lafay zijn duivels ontbond. In geen tijd reed hij het gat naar de leider toe om hem meteen ter plaatse te laten en zo zijn allereerste profzege te behalen. Eentje die kan tellen en waar je mee mag thuiskomen.
Onderweg (en al vroeg) had de dubbele ritwinnaar Caleb Ewan het peloton verlaten. En dat met de leiderstrui van het puntenklassement om de schouders. Voor Ewan niet zomaar een kleinood want het is zijn allereerste leiderstrui in een Ronde. Volgens de ploeg had hij zaterdag last van kniepijnen. Kan zijn, maar het plan was vooraf al om deze Giro vroegtijdig te verlaten. Ewan wil immers de drie grote ronden rijden en in elke ronde een rit (of meerdere) winnen. Normaal zou hij nog tot aan de rustdag blijven in de hoop maandag misschien nog een ritje mee te pikken. Maar omdat het weekend bijzonder zwaar oogde en hij zaterdag al vroeg in de rit in moeilijkheden kwam, verdween hij iets vroeger dan voorzien uit deze Giro. 
De Hongaar Valter behield zijn roze trui, al was het duidelijk dat hij daarvoor vrij diep moest gaan. De verwachtingen zijn dan ook dat hij zondag die trui aan iemand anders zal moeten laten. Misschien aan Evenepoel?
>>> terug

ZEVENDE rit: Caleb Ewan de snelste in de Giro
Caleb Ewan is de snelste sprinter van de eerste Giro-week. ‘Pocket Rocket’ won met verbazend gemak de massaspurt in Termoli en graaide daarmee ook de ‘maglia ciclamino’ van de schouders van Giacomo Nizzolo. Het was al zijn elfde dagzege in een grote ronde, zijn vijfde in de Giro d’Italia. Tim Merlier, de winnaar in Novara zondag, moest met een derde plaats tevreden zijn.
>>> terug

ZESDE RIT: net geen roze voor Remco
Negen maanden na die doodsmak pakte Remco Evnepoel bijna de roze leiderstrui na een door het parcours maar ook door de weersomstandigheden bijzonder lastige rit. Terwijl wij Remco al in het roze zagen, werd het enthousiasme een klein beetje getemperd toen bekend werd gemaakt dat Atilla Valter, totaal onzichtbaar, als twaalfde over de streep was gebold op slechts 29" vanHongaar de winnaar en op slechts 17" van Evenepoel. Dat volstond voor hem ruimschoot om leider te worden. In het klassement gaat de Hongaar nu met 11" Evenepoel vooraf. Bernal wordt derde op 16". Ook Louis Vervaeke finishte tussen de grote heren en is nu vijfde in het klassement.
Maar wat voor een rit was dat. Eentje waarin met de Zwitser Gino Mäder nog maar eens iemand vanuit een vroege vlucht de dagzege naar zich toe trekt. Mäder was erbij toen vroeg zes renners aan de haal gingen. Mollema wilde ook graag mee maar moest meer dan 35km vechten om mee vooraan te geraken. En dit vooral omdat Mäder en zijn ploegmaat Mohoric er alles aan deden om die Mollema niet te laten terugkeren. Uiteindelijk slaagde de Nederlander er samen met Bouchard toch in om de leiders bij te benen. In de finale bleven enkel nog de Mäder, Cataldo en Mollema vooraan. Maar op de slotklim bleek Mäder de sterkste. Hij ging alleen en won. Aanvallen loont in deze Giro. Voor zijn team een serieuze opsteker nadat de dag voordien Landa na een zware val uit de wedstrijd verdween.
Heel veel aandacht ging ook naar wat er in het peloton gebeurde. Daar was het vooral Ganna die indruk maakte en tientallen kilometers aan de kop van de groep sleurde om zijn kopman Bernal in prima omstandigheden aan de voet van de slotklim af te zetten. Dat lukte voortreffelijk. Eens Ganna weg, nam Martinez het over. En daarna was het de beurt aan Bernal zelf. Hij viel tot twee keer toe aan. Maar telkens werd hij ogenschijnlijk vrij gemakkelijk gecounterd door Evenepoel, die op zijn beurt even voordien had kunnen rekenen op twee droomploegmaats: Masnada (3de in de ronde van Romandië) en Almeide (4de in de Giro van vorig jaar). Toen het moest nam Evenepoel zijn verantwoordelijkheid als kopman. Het leek alsof hij nog beter kon maar op een verstandige manier afwachtte om uiteindelijk als 4de over de meet te bollen. Conclusie na de rit: Bernal is top, maar dat is Evenepoel zeker ook. Het beloven nog spannende weken te worden. Voor ons niet gelaten. 
>>> terug

VIJFDE RIT: derde 'Belgische' zege
Tweede massaspurt en, met een beetje goede wil, een tweede Belgische zege. Eerst won Tim Merlier en nu Caleb Ewan. Akkoord, een Belg is de naar Monaco uitgeweken Australiër niet. Maar zijn ploeg Lotto-Soudal is dat wel. En als we dan toch van goede wil zijn dan maken we van de zege van de Nederlander Taco Van der Hoorn ook maar een Belgische overwinning omdat zijn werkgever een Belgische ploeg is. Laten we wel wezen; wanneer de Japanner Junya Ito scoort voor RC Genk dan doet hij dat toch ook voor zijn 'Belgisch' team.
Uiteraard zouden we een nieuwe zege van Tim Merlier een stuk meer als Belgisch beschouwd hebben. Tim zat goed geplaatst, de spurt werd goed gemend door zijn ploegmaat Krieger, maar een hapering met de klikpedaal van Merlier haalde hem weg uit de frontlinies. Op het moment dat Merlier uit zijn pedaal schoot, schoot Ewan uit zijn slof. Hij dook in een gaatje waar enkel de echte durvers nog in durven duiken en remonteerde ogenschijnlijk met gemak Giacomo Nizzolo die al voor de elfde keer in de Giro op een tweede plaats strandt.
Ook al was dit een rit die voor klassementsrenners ogenschijnlijk onbelangrijk leek, toch mogen enkele GC-rijders hun droom op een eindzege volledig opbergen. Eerst kwam Sivakov ten val en ook al haalde hij het einde, toch mag men zich afvragen of hij donderdag nog van start kan gaan en indien wel welke concequenties die val zal hebben tijdens een toch wel lastige rit met heel wat klimwerk. Op vier kilometer van de meet kwamen Dombrowski (gisteren winnaar en tweede in het klassement) en Landa ten val. De Amerikaan raakte een seingever die een gevaarlijke passage wenste aan te geven. Dombrowski sleurde in zijn val Landa mee. Dombrowski kon zijn weg vervolgen maar voor hem geldt hetzelfde dan voor Sivakov. Wat met morgen? Die vraag hoeft Landa zich niet meer te stellen. Hij moest naar het ziekenhuis worden overgebracht. Voor hem is de Giro over en out. Wat jammer na wat hij de dag voordien op de slotklim had laten zien. Daar toonde hij over zeer goede papieren te beschikken. Helaas, helaas, driemaal helaas. Het mag voor hem niet zijn. 
Tim Merlier verliest zijn leiderstrui in het puntenklassement. Die wappert morgen om de schouders van Nizzolo.
>>> terug

VIERDE RIT: Knappe koers van Quinten Hermans
Een hele tijd leek voor Quinten Hermans (en met uitbreiding gans wielerminnend Limburg) een droom werkelijkheid te kunnen worden. De knaap van Looi kan wat. Dat heeft hij vandaag andermaal bewezen. Samen met hardrijder Campenaerts vocht hij tijdens de eerste koershelft (waarin het eerste uur aan een gemiddelde van 51km/u werd afgelegd) ruim 35km voor wat voorsprong. Nadien kwamen 23 renners aansluiten bij het Belgische duo. Omdat ook Vervaecke en Serry mee waren, telde de ruime kopgroep die ook een ruim voorsprong bij elkaar fietste, vier Belgen. Ook tien Italianen waren mee.
Op één van de vele hellingen reden de ploegmaats Taaramae (ooit elfde in het eindklassement van de Tour en ritwinnaar in zowel de Giro als de Vuelta) en Quinten Hermans weg met Juul Jensen die in de wielen van het duo van Intermarché-Wanty-Gobert bleef. De leiders vergrootten stelselmatig hun voorsprong tot meer dan acht minuten op het peloton. Ook al wachtten hen nog zware hindernissen, toch leek het erop dat ze met nog 40km voor de boeg gewonnen spel hadden. Helaas ging voor Quinten Hermans plots het licht uit. Taaramae en Jensen zetten door. Doch al snel werd het duidelijk dat (begrijpelijk) ook ben hen er niet veel meer in de benen zat. Op de moordende slotklim van amper 4km met stukken van 18% en een gemiddelde stijgingspercentage van 9,5% sneuvelden ze. De Marchi en de Amerikaan Dombrowski, die ook mee waren in de vroege vlucht, passeerden hen alsof ze stil stonden. Ondertussen was ook het peloton heel sterk genaderd om uiteindelijk op slechts anderhalve minuut te finishen van de winnaar. En dat werd Dombrowski die zichzelf een dag voor zijn 30ste verjaardag een fantastisch cadeau bezorgde. In de slotkilometer van de slotklim liet hij De Marchi ter plaatse. De Italiaan mocht na de rit wel het (voor Italianen zeker) zo fel begeerde ROZE aantrekken. Vervaecke finishte als vierde en schuift zo naar plaats drie in het klassement. Ook in het peloton werd er op het einde oorlog gevoerd. Eerst ging Landa maar de uitval van Bernal die bijzonder stedig en krachtig demarreerde, was indrukwekkend. Ik vermoed dat hij hiermee zijn troeven op tafel heeft gelegd en dat kandidaat nummer één op eindwinst - ook duurt de Giro nog heel lang- gekend is. Remco Evenepoel reed sterk maar net niet sterk genoeg om op de uitval van Bernal te kunnen reageren. Op de streep moest het Belgisch wonderkind 11 seconden op de Columbiaan toegeven. Geen ramp uiteraard. De rit werd wel een ramp voor Evenepoels medekopman Almeida. Die zakte compleet door het ijs.en verloof meer dan vijf minuten. Meteen is nu ook duidelijk wie bij Deceuninck-Quick Step de kopman wordt. 
Morgen krijgen de klassementsrust wat tijd om te bekomen. Dan is het helemaal vlak en verwacht men een sprint. Alhoewel... het is nu toch al twee ritten na elkaar dat er een winnaar uit een vroege vlucht komt. Dat moet de aanvallende burger toch moed geven.
>>> terug

DERDE RIT: Grande Taco
In de geschiedenis van de Giro is het nog maar 19 keer gelukt dat tijdens de eerste week iemand uit een vroege vlucht voor de overwinning spurtte. Taco Van der Hoorn heeft voor een twintigste keer gezorgd. Wat een prestatie van de Nederlander die deel uit maakte van een vroege vlucht van acht, in de slotfase overbleef met Simon Pellaud om die dan op zijn beurt op goed 5km van het einde over boord te gooien. Met een voorsprong van iets meer dan een halve minuut zou het bijzonder moeilijk worden om uit de gapende muil van het peloton te blijven. Maar Van der Hoorn zou Van der Hoorn niet zijn mocht hij er niet in geloven. De Nederlandse hardrijder hield stand en behaalde zo de eerste zege voor het Belgische team Intermarché-Wanty-Gobert. En wat voor een zege. 
Na de winst van Tim Merlier een dag eerder een nieuwe verrassing voor het Giropeloton. Geen mens die vooraf geld op de Nederlander zou hebben gezet. En dit na een vrij lastige rit waarbij tal van sprinters (waaronder Merlier, Ewan, Dekker, Nizzolo) over boord werden gegooid en dit terwijl er achter Van der Hoorn toch nog ruim honderd renners voor de tweede plaats spurtten. 
Feest dus bij Intermarché en dus ook voor 'onze' Quinten Hermans die vooraf zei een flesje dure wijn te zullen kraken indien hij een rit zou winnen. Zou dat ook mogen wanneer een ploegmaat en kamergenoot wint? Meefeesten mag Quinten in ieder geval. Zeker omdat hijzelf beslag lgede op een knappe 12de plaats. 
>>> terug

TWEEDE RIT: Tim Merlier volgt Wouter Weylandt op
De laatste Belg die een massaspurt in de Giro won was de betreurde Wouter Weylandt die dag op dag tien jaar geleden in die Giro verongelukte. Wat een sterk nummer van Merlier die in de slotfase nog een gaatje moest dichten. Dat deed hij met bravoure, kwam op 250 meter van de meet aan de leiding, ging fors door en spurtte de rest van het peloton uit het wiel. Merlier haalde het met groot verschil van Nizzolo, Viviani, de bewonderswaardige Groenewegen en Sagan. Grote namen die Merlier achter zich laat. Het was drie jaar geleden (Tim Wellens) dat een Belg nog eens een Girorit. Meteen ook feest voor 'nieuwkomer in de grote ronde' Alpecin-Fenix waar het al lang duidelijk is dat ze niet meer alleen steunen op Mathieu Van der Poel (die een uurtje eerder zevende werd in de wereldbekerwedstrijd mountainbike in Albstadt) maar op ook op tal van andere renners waaronder uiteraard deze Tim Merlier. Hij ging naar de Giro in de hoop een rit te winnen en als dat dan al in de eerste rit in lijn lukt, is dat fonduit fantastisch. 
Die eindspurt was ook meteen het meest opwindende van de eerste rit in lijn waarin de Italianen Albanese, Marengo en Tagliani uren lang vooruit konden rijden en een tussenspurt voor punten door onder meer Gavira, Viviana en Sagan verkeerd werd ingeschat omdat ze aan een verkeerde lijn spurtten. Ze deden dat onder de boog van de 40km terwijl de lijn zo'n honderd meter verder lag.
>>> terug
PROLOOG: Ganna eerste leider
Wat hadden wij Belgen allemaal (of toch bijna allemaal) gehoopt op winst voor Remco Evenepoel. Hopen en dromen mag. Maar eerlijk... realistisch was het zeker niet. En dat is ook gebleken. Remco werd 7de en laten we eerlijk wezen... dat is een bijzonder knap resultaat voor iemand die nu bijna acht maanden geleden een horrorcrash maakte en sindsdien niet meer koerste. Trainen is één, maar koersen is toch nog wat anders. Menselijkheid blijkt (gelukkig)ook voor de met zijn 21 jaar en 104 dagen op één na jongste renner aan de start van deze Giro (enkel de nog maar 18-jarige Oekraïner Andrii Ponomar doet wat dat betreft beter) van toepassing.  Eigenlijk mogen we het al als een klein wonder beschouwen dat hij die proloog aan een gemiddelde van 56,6 km/u aflegde. Hijzelf bleek daar achteraf trouwens ook heel erg tevreden mee. 
De winst ging naar wereldkampioen  Filippo Ganna. Hij was vooraf de grote favoriet, al waren er de jongste weken toch wel een paar twijfelaars aangezien hij, in tegenstelling tot vorig jaar, te kloppen bleek. Maar in zijn eigen land stond er geen maat op zijn meesterschap. Ganna legde de meer dan 6km af aan een gemiddelde snelheid van 58,6. Fenomenaal ! Daarmee stootte de wereldkampioen zijn landgenoot Edoardo Affini (wat een verrassing) van de hotseat. Tobias Foss mocht als derde mee op het figuurlijke podium. Tweede en derdeplaats  voor het team van Jumbo-Visma, met voor het eerst Maarten Wynants als één van de ploegleiders aan het roer, mag fier zijn. 
Verder nog een paar opmerkelijk vaststellingen: het verschil tussen de ploetmaats Almeida (vierde in de eindstand) en Evenepoel (zevende) bedroeg slechts één seconde. Deed nog niet zo lang geleden Victor Campenaerts mee voor winst in het tijdrijden, dan moest hij nu vrede nemen met een voor hem toch te povere 23ste. plaats. Daarmee moest hij zelfs zijn ploegmaat, lichtgewicht en klimmertje Pozzovivo laten voorgaan. Van de klassementsrijders kwam Almeide (en voorlopig ook nog Evenepoel) het best voor de dag. Cavagna zei vooraf ontgoocheld te zijn met een tweede plaats. Hij werd uiteindelijk vijfde maar zorgt er daarmee wel voor dat Deceuninck-Quick Step drie renners in de top zeven weet te plaatsen. Quinten Hermans, de enige Limburger aan de start van de Giro finishte als 83ste.
>>> terug

Share